ย้อนเวลากลับไปสักหน่อย
หลังวางสายจากถงชุนจิ่ง ข่งมี่เสวี่ยถึงได้รู้ว่าถงฮว่าไปอยู่ที่ชนบทซึ่งเขาลงไปแล้ว
นังสารเลวนี่ ทั้งถอนหมั้น ทั้งไปชนบท ทำเอาพ่อของกู้จินเยว่ต้องรีบจัดการเพื่อให้ลูกชายหลีกเลี่ยงข้อครหา ถึงกับฝากคนให้ย้ายกู้จินเยว่ออกจากสหภาพแรงงาน
ลูกชายของผู้อำนวยการโรงงานกู้ย่อมไม่ต้องไปเป็นคนงานแนวหน้า เขาถูกย้ายไปแผนกวิจัยและพัฒนา
เดิมทีข่งมี่เสวี่ยยังคาดหวังว่ากู้จินเยว่จะปฏิเสธ ใครจะคิดว่าเขาจะตอบตกลงจริง ๆ
ข่งมี่เสวี่ยเม้มริมฝีปาก เมื่อไม่มีคู่หมั้นที่ถูกต้องตามทำนองคลองธรรมอย่างถงฮว่า เธอกับกู้จินเยว่ซึ่งเป็นชายหญิงอยู่ด้วยกันตามลำพังก็ต้องหลีกเลี่ยงข้อครหา ช่วงนี้เธอมีโอกาสเจอกู้จินเยว่น้อยลงทุกที
เธอตัดสินใจแล้วว่าจะไปชนบทพาถงฮว่ากลับมา
เธอรู้สึกอยู่เสมอว่าถงฮว่าไม่ควรลงชนบท ไม่ควรถอนหมั้น และไม่ควรแสดงท่าทีเช่นนี้
กว่าจะเดินทางไกลนับพันลี้มาถึงชนบทและพบคนในตระกูลถงได้ เธอกลับไม่คิดว่าจะได้ยินคำพูดเหล่านี้
ยิ่งไม่คาดคิดว่าถงฮว่าจะมีท่าทีแข็งกร้าวกับเธอขนาดนี้
“ฮว่าฮว่า ฉันรู้ว่าเธอโกรธฉัน แต่เธอต้องฟังฉันอธิบายก่อน...”
ถงฮว่าขัดขึ้น “จะให้ฉันฟังอะไร? ฟังเธอเล่าว่ายังไงถึงได้ยั่วยวนกู้จินเยว่ จนเขาไม่สนพิธีแต่งงาน ไม่สนใจคู่หมั้น แล้วยืนกรานจะอยู่ข้างเธอคอยดูแลทั้งวันทั้งคืนอย่างนั้นหรือ?”
น้ำตาของข่งมี่เสวี่ยไหลพราก เธอมองถงฮว่าด้วยแววตาเจ็บปวดและน้อยใจจนไม่อยากเชื่อ ราวกับไม่คิดว่าถงฮว่าจะพูดคำโหดร้ายเช่นนี้มาทำร้ายเธอ
ถงฮว่าจิ๊ปากสองสามที “ร้องไห้เหมือนน้อยใจเหมือนเสียใจมาก คนไม่รู้คงนึกว่าคนถอนหมั้นคือเธอเสียอีก!”