สีหน้าของหวังฟางบิดเบี้ยวขึ้นมา “เขาไม่มีลูกสักคน ฉันไม่เชื่อหรอกว่าเขาจะกล้าตัดขาดกับฉันจริง ๆ”
ถงต้าหหลายหัวเราะเย็นชา “แล้วแต่เธอเลย!”
ถงต้าหหลายเลิกเกลี้ยกล่อม เพราะรู้ว่าหวังฟางต้องคิดได้เองแน่
พอหวังฟางเห็นว่าเขาพูดไม่กี่คำก็ไม่สนใจเธออีก ไฟในใจก็ยิ่งโหมแรงขึ้น
พอเข้านอน ยิ่งคิดก็ยิ่งโมโห จึงถีบถงต้าหหลายตกเตียงไป
หลังถูกถีบตกเตียงติดกันสองครั้ง ถงต้าหลายก็อุ้มหมอนไปเบียดนอนในห้องลูกชาย
เห็นอย่างนั้นหวังฟางก็ยิ่งโมโห
ช่วงปีใหม่แท้ ๆ แถมยังไม่ใช่บ้านของตัวเอง
ถ้าก่อเรื่องขึ้นมาอีก น้องชายของเธอมีแต่จะยิ่งโมโห
หวังฟางพลิกตัวไปมาบนเตียง เกลียดถูหย่าลี่ที่ไม่รู้จักเจียมตัว
ทั้งโมโหที่หวังไกุ้เหรินไม่เห็นหัวพี่สาวคนเดียวอย่างเธอ
ถึงอยากได้ทรัพย์สินของตระกูลถู ก็ไม่เห็นจำเป็นต้องอยู่กับผู้หญิงคนนี้ให้เสียเวลาหลายปีเลยนี่!
เช้าวันถัดมา ตอนหวังฟางลุกขึ้นมา ขอบตาก็เขียวคล้ำ
เป็นอย่างที่ถงต้าหหลายคาดไว้ หวังฟางคิดได้เองแล้ว
พอตื่นเช้ามา หวังฟางก็ทำบะหมี่น้ำซุปไก่
แต่เช้านั้นถูหย่าลี่ไม่ได้กลับมา
ถูหย่าลี่อยู่ที่บ้านของตัวเอง
ช่วงสาย ในที่สุดก็โทรหาถงฮว่าได้