หวังไกุ้เหรินจำต้องออกมาจากห้อง เมื่อเห็นภรรยากับพี่สาวทะเลาะกันจนวุ่นวายไปหมด
“พวกคุณต้องมาทะเลาะกันวันนี้ให้ได้เลยหรือไง?”
หวังฟางเห็นน้องชายออกมาจากห้องเสียที
ราวกับมองเห็นที่พึ่งที่จะคอยหนุนหลังตัวเอง
หวังฟางชี้หน้าถูหย่าลี่ แววตาเปี่ยมด้วยความขุ่นเคืองและอับอาย
“กุยเหริน วันนี้ถ้านายไม่ตีเธอ!
ไม่สั่งสอนเธอให้หลาบจำ!
ไม่ให้คำตอบกับพี่!
นายก็ไม่ใช่น้องชายพี่อีกต่อไป!
ต่อไปพี่ก็ไม่ใช่พี่สาวนายเหมือนกัน!”
แววตาถูหย่าลี่วาบขึ้นด้วยความคมกริบ “หวังไกุ้เหริน ถ้าพี่สาวคุณไม่ขอโทษฉัน ฉันจะหย่ากับคุณ
ชีวิตคู่ของเราคงไม่ต้องไปต่อแล้ว คุณจะไปหาชู้กี่คน จะมีลูกกี่คนก็เชิญ!”
หวังฟางโกรธจนเลือดลมพลุ่งพล่านขึ้นสมอง
คนที่ถูกถูหย่าลี่ตบคือเธอนะ!
ยังจะให้เธอขอโทษถูหย่าลี่อีกหรือ?
“กุยเหริน! ตีมันเลย! ตีอีสารเลวนี่ให้ตาย!” หวังฟางตาแดงก่ำ ตะโกนด้วยความเดือดดาล
ถูหย่าลี่ยกมุมปากยิ้มเยาะ “ถ้าเขากล้าแตะฉันแม้แต่ปลายนิ้ว ต่อให้เขาไม่นอนตอนกลางคืน สักวันฉันก็จะใช้เชือกรัดคอเขาตาย!”
รูม่านตาของหวังไกุ้เหรินหดลงเล็กน้อย เขามองถูหย่าลี่ด้วยสายตาหนักอึ้ง
ถูหย่าลี่กอดอก มองเขาอย่างเย็นชา “ฉันอดทนกับครอบครัวคุณมามากพอแล้ว
นอกจากไม่ได้มีลูกให้ตระกูลหวังของคุณ เรื่องอื่นฉันไม่เคยทำอะไรให้คุณต้องเสียใจเลย หวังไกุ้เหริน