ดวงตาดำสนิทของกู้ซือฉายแววหนักอึ้ง “กู้จินเยว่! แกคิดว่าถ้าแกไม่ได้อยู่ที่จุดพักเยาวชนมีการศึกษาของกองผลิตหงหนิว!
ถ้าแกไม่ใช่หลานชายฉัน แกยังจะมายืนพูดกับฉันดี ๆ อยู่ตรงนี้ได้หรือไง?”
“แต่ตอนนี้ผมก็อยู่ที่จุดพักเยาวชนมีการศึกษาของกองผลิตหงหนิว! ผมเป็นหลานแท้ ๆ ของคุณ!” กู้จินเยว่ระเบิดอารมณ์ด้วยความเดือดดาล ท่ามกลางความรู้สึกผิดจนใจคอไม่ดีอย่างหนัก
แต่เพียงชั่วพริบตา กำแพงในใจก็พังทลายลง “อาเล็ก! ในใจผมมีแต่ถงฮว่าคนเดียว…”
ถงชุนจิ่งสีหน้าเคร่งเครียด “ไม่ได้! เรื่องนี้จะลากถงฮว่าเข้ามาเกี่ยวข้องอีกไม่ได้!
กู้จินเยว่! ถ้าแกเป็นผู้ชายจริง ๆ ก็ควรรู้ว่าการลากคนที่สามเข้ามาเกี่ยวข้องกับเรื่องแบบนี้จะเกิดผลอะไรตามมา!”
สีหน้ากู้จินเยว่สลับซีดสลับเขียว เขาฝืนใจพูดว่า
“อาเล็ก คุณเป็นผู้ใหญ่ของผมนะ ให้ผมแต่งงานกับถงฮว่าที่นี่เถอะได้ไหม?”
กู้ซือเองก็เคยผ่านวัยเดียวกับกู้จินเยว่ แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังคิดไม่ออกว่ากู้จินเยว่ใช้สมองแบบไหน
“ขอแค่ผมแต่งงานกับถงฮว่า ผมก็ไม่ต้องกังวลเรื่องความประพฤติส่วนตัวแล้ว!” กู้จินเยว่คิดวนอยู่กับเรื่องนี้ ยืนกรานไม่ยอมเปลี่ยนใจ
ถงชุนจิ่งชกเข้าใส่เขา พร้อมด่าด้วยความโมโห “กู้จินเยว่! แกหัดได้สติสักที!
คนที่ถูกแจ้งเรื่องความประพฤติเสื่อมเสียคือแกกับข่งมี่เสวี่ย ไม่ใช่แกกับถงฮว่า!”