ถงฮว่าตวัดมือตบหน้าเขาเต็มแรง!
“ได้สติหรือยัง?” ถงฮว่าจ้องตาเขา แววตาเย็นชาไร้ไออุ่น
กู้จินเยว่ชะงักหายใจ สีหน้าฉายแววหวาดกลัวเล็กน้อย “ถงฮว่า ฉันไม่ได้ล้อเล่นนะ!”
“ฟังฉันก่อน ฉันอยากแต่งงานกับคุณจริง ๆ
ถ้าไม่ใช่เพราะความเข้าใจผิดเมื่อก่อน ตอนนี้เราคงแต่งงานกันไปนานแล้ว”
กู้จินเยว่ยอมก้มหัวแล้ว! เขายอมก้มหัวลงอย่างสิ้นเชิง!
“เป็นฉันเองที่หยิ่งทะนงเกินไป!
เป็นฉันเองที่คิดว่าตัวเองถูกเสมอ!
เป็นฉันที่เอาแต่คิดไปเองว่าคุณจะกลับมาก้มหัวให้ฉันเหมือนเมื่อก่อน!”
กู้จินเยว่ยอมรับผิด จนถึงวันนี้เขาถึงได้รู้จริง ๆ ว่าตัวเองผิด!
“ฉันกับข่งมี่เสวี่ยไม่มีความสัมพันธ์เกินเลยระหว่างชายหญิงเลย!”
พูดจบกู้จินเยว่ก็พลันนึกขึ้นได้ว่า ก่อนหน้านี้ถงฮว่าไม่เคยเชื่อคำอธิบายของเขาเลย
“ฉันสาบาน ถ้าฉันมีความรู้สึกเกินเลยกับข่งมี่เสวี่ยแม้แต่น้อย ก็ขอให้ฉัน...”
“ขอให้ทั้งชีวิตฉันไม่มีวันได้หัวใจของคนที่รัก!”
เฉิงเสี่ยวอวี่อดกลอกตาไม่ได้
เธอนึกว่าจะได้ฟังคำสาบานสะเทือนฟ้าดินเสียอีก!
ใครจะคิดว่าจะมีแค่นี้?
ใบหน้าเย็นชาของถงฮว่าตอนนี้เต็มไปด้วยไอเย็นยะเยือก
“ถ้าคุณไม่มีความรู้สึกกับข่งมี่เสวี่ย ก็ขอให้คุณเป็นหมันไปตลอดชีวิต แต่มีลูกเต็มบ้าน!”