กู้ซือกำชับเพื่อนที่อยู่ในรถอย่างเซี่ยซ่งเหนียนอยู่สองสามคำ จากนั้นก็เดินตามเข้าไปในบ้าน
เซี่ยซ่งเหนียนปิดกระจกรถ หมุนพวงมาลัยถอยหลังเพื่อกลับรถ
เซี่ยหว่านอวี้ขมวดคิ้วน้อย ๆ “ปกติเขาไม่เคยยุ่งเรื่องของคนอื่นในตระกูลกู้ไม่ใช่เหรอ?”
“พ่อแม่ของหลานชายเขาไม่ได้อยู่ที่นี่ กู้ซือจะปล่อยให้คนพาหลานชายไปได้ยังไง!”
มีคนรุ่นหลังในตระกูลถูกส่งไปดัดนิสัยที่ฟาร์ม กู้ซือเองก็เสียหน้าเหมือนกัน
ถ้าถงฮว่าอยู่ที่นี่ เธอต้องจำได้แน่ว่าเซี่ยซ่งเหนียนคือทหารที่นำทีมช่วยเธอออกมาจากภูเขาต้าเหว่ยในชาติก่อน!
ตอนรถจี๊ปแล่นออกไป เด็กกลุ่มหนึ่งก็วิ่งตามหลังรถ
บรรยากาศในบ้านเงียบสงัด เลขาเผิงยกชาดี ๆ ที่ปกติจะเก็บไว้ดื่มเฉพาะช่วงปีใหม่ออกมาต้อนรับ
หลัวฟางหยิบกระติกน้ำร้อนของหลินกู่ถังออกจากกระเป๋าหนังสีดำ แล้ววางไว้ตรงหน้าเขา
หลินกู่ถังกล่าวว่า “สุขภาพผมไม่ค่อยดี ทุกครั้งที่ออกจากบ้าน ภรรยาจะชงชาผลเก๋ากี้เตรียมไว้ให้”
สีหน้าหัวหน้าทีมเฉิงคล้ำลง ฝาแก้วเคลือบกระแทกลงบนโต๊ะเสียงดัง
เลขาเผิงส่งสายตาปรามเขา จะหาเรื่องอะไร? เราไปมีเรื่องกับเขาไหวเหรอ?
สีหน้าหัวหน้าทีมเฉิงยิ่งบึ้งตึงกว่าเดิม!
ก็จริง...หาเรื่องไม่ได้จริง ๆ!
เลขาเผิงกล่าวว่า “คุณนายหลินเป็นภรรยาที่แสนดี ดูแลครอบครัวเก่ง เป็นวาสนาของหัวหน้าหลินเลยครับ”