เฉิงเสี่ยวอวี่หันกลับไปมองเยาวชนมีการศึกษาคนนั้นแวบหนึ่ง “เธอรู้จักเขาเหรอ?”
ถงฮว่ามีสีหน้าเรียบเฉย “อดีตคู่หมั้นของฉัน”
เฉิงเสี่ยวอวี่เบิกตากว้าง “เขาคือไอ้สารเลวอดีตคู่หมั้นที่เธอเล่าให้ฟังใช่ไหม?”
ถงฮว่าพยักหน้า “ใช่ เขานั่นแหละไอ้สารเลวที่เธอพูดถึง!”
“เขามาที่นี่ได้ยังไง? มาหาเธอเหรอ?” เฉิงเสี่ยวอวี่ถามอย่างไม่พอใจ
ถงฮว่ามีสีหน้ากลัดกลุ้ม เธอจะถูกกู้ซือทำให้โมโหตายอยู่แล้ว!
เมื่อเห็นถงฮว่าหมดเรี่ยวแรง เฉิงเสี่ยวอวี่ก็นึกว่าเธอโกรธเพราะไอ้สารเลวนั่น จึงก้มเก็บก้อนดินขึ้นมาก้อนหนึ่ง แล้วขว้างใส่คนที่อยู่ด้านหลัง!
กู้จินเยว่โดนเข้าเต็ม ๆ!
เฉิงเสี่ยวอวี่ด่าออกมาทันที “ไอ้หน้าด้าน! ขว้างใส่แกนั่นแหละ!”
กู้จินเยว่ขมวดคิ้ว คงเป็นถงฮว่าที่พูดเรื่องไม่ดีเกี่ยวกับเขาให้เฉิงเสี่ยวอวี่ฟัง
เขาไม่เข้าใจเลย ก็แค่เข้าใจผิดกันไม่ใช่หรือไง?
ถ้าเขากับข่งมี่เสวี่ยมีความสัมพันธ์เกินกว่าเพื่อนจริง แล้วเขาจะมาหาเธอทำไม?
กู้จินเยว่หาทางช่วยให้ถงชุนจิ่งกับคนอื่น ๆ ออกจากฟาร์มก่อนกำหนด รวมถึงข่งมี่เสวี่ยด้วย
ถ้ากู้จินเยว่ไม่ได้ลงชนบท พอข่งมี่เสวี่ยออกมา เธอคงกลับเมืองไปจัดการอันธพาลสองคนนั้นทันที
แต่ตอนนี้ข่งมี่เสวี่ยไปไหนไม่ได้ หากเธอไปเสียตอนนี้ ไม่ต้องพูดถึงว่าถงฮว่าจะเอาเรื่องไปฟ้องหรือเปล่า แค่เธอจากไปตอนนี้ อีกหนึ่งปีต่อมาในใจของกู้จินเยว่ยังจะมีที่ให้เธออยู่ไหม?
กู้จินเยว่คิดว่าพอช่วยถงชุนจิ่งกับถงชุนซู่ออกจากฟาร์มแล้ว ถงฮว่าจะดีใจ
แต่ท่าทีของถงฮว่ากลับเย็นชากว่าเดิม