หลี่กานซื่อนำเอกสารมาให้หัวหน้าเซ็น
“หลี่กานซื่อ ที่บ้านคุณมีหลาน ๆ ไหม?” กู้ซือถามขึ้นหลังเซ็นชื่อบนเอกสารเสร็จ
หลี่กานซื่อตอบ “มีครับ ผมเป็นลูกคนที่ห้า พี่ชายพี่สาวหลายคนที่บ้านมีลูกกันหมดแล้ว”
กู้ซือถาม “ถ้าคุณทำผิด แล้วหลานสาวหรือลูกสาวของพี่น้องโกรธ คุณจะง้อยังไง?”
หลี่กานซื่อคิดในใจ หัวหน้ากำหนดเพศมาเสียชัดเจนขนาดนี้ ไม่ได้เจาะจงถึงเยาวชนผู้มีการศึกษาถงฮว่าหรอกหรือ?
“ผู้หญิงง้อง่ายครับ ซื้อเสื้อผ้าสวย ๆ ให้ แล้วก็ซื้อของกินของดื่มอร่อย ๆ ไปง้อสักหน่อย” แค่ลูกอมเม็ดเดียว หลานสาวหรือลูกสาวของพี่น้องเขาก็หายงอนแล้ว แต่ไม่รู้ว่าจะใช้กับเยาวชนถงได้หรือเปล่า
ในตระกูลกู้ กู้ซือไม่ค่อยเป็นที่รักของเด็ก ๆ ไม่ใช่ว่าเด็ก ๆ ไม่ชอบเขาหรอก แต่ไม่ว่าเด็กหรือผู้ใหญ่ เขาก็เข้ากับใครไม่ค่อยได้ทั้งนั้น
เขาไม่เคยง้อเด็ก ปกติแค่ปรายตามอง เด็กก็สงบลงเอง
เด็กที่เอาแต่โกรธเขาหลายวันเหมือนถงฮว่า แถมยังตัดของกินของใช้เขาแบบนี้ เธอเป็นคนแรกเลย
กองผลิตหงหนิว
ผักหลายชนิดในแปลงต้องเก็บเกี่ยวแล้ว ถ้าปล่อยไว้อีกก็จะแก่เกินไป
ถงฮว่าไม่มีแปลงผักส่วนตัว เวลาว่างเธอจึงไปช่วยเก็บผักที่บ้านชาวบ้านซึ่งสนิทกัน ทุกครั้งที่กลับบ้านก็หอบผักอย่างมะเขือ แตงกวา ถั่วฝักยาว และอื่น ๆ กลับมาเต็มตะกร้าใหญ่
ดินที่นี่ดีจริง ๆ ไม่ว่าจะปลูกธัญพืชหรือผัก ผลผลิตก็สูงทั้งนั้น
ทุกครั้งถงฮว่าจะคัดเลือกผักให้เรียบร้อย แล้วจัดวางลงในมิติอย่างเป็นระเบียบ แบบนี้ถึงหน้าหนาวเธอก็ไม่ต้องกลัวว่าจะไม่มีผักกิน
หลังจากข่งมี่เสวี่ยมาอยู่ชนบท ผิวของเธอก็ดำคล้ำและหยาบกร้าน แต่เมื่อมองถงฮว่าไกล ๆ ท่ามกลางฝูงชน คนที่ขาวจนดูเปล่งประกายก็คือเธอ