ข่งมี่เสวี่ยมองถงชุนจิ่งอย่างไม่พอใจ “ฮว่าฮว่ามีนิสัยดีมาก เธอมาอยู่ชนบทก็ไม่คุ้นเคยกับใคร ในฐานะพี่ชาย คุณควรปกป้องเธอและช่วยเหลือเธอสิ”
สวี่ม่านหยิบมันฝรั่งไปสองหัว ก่อนจะหาเวลาพูดขึ้นมา “คุณไม่รู้เหรอว่าถงฮว่าตัดขาดกับพวกพี่น้องเพราะคุณแล้ว”
ข่งมี่เสวี่ยเอ่ยว่า “ฮว่าฮว่าเป็นห่วงพี่ชายกับน้องชายที่สุด คำพูดพวกนั้นก็แค่พูดตอนโมโห จะถือเป็นจริงเป็นจังได้ยังไง”
ก่อนหน้านี้คนอื่น ๆ ก็คิดว่าอาจเป็นแค่คำพูดตอนโมโหเหมือนกัน ถงฮว่าเป็นผู้หญิงตัวคนเดียวในชนบท ถ้าไม่พึ่งพาพี่ชาย ชีวิตที่นั่นคงไม่สุขสบายแน่
แต่ความจริงคือถงฮว่าใช้ชีวิตในชนบทได้ไม่ด้อยไปกว่าถงชุนจิ่งด้วยตัวเอง เผลอ ๆ อาจจะดีกว่าเขาด้วยซ้ำ
อย่างไรเสีย สีหน้าของถงฮว่าก็ดูสดใสกว่าตอนมาใหม่ ๆ แถมยังเหมือนจะสูงขึ้นอีกนิดด้วย
ระหว่างที่พูดคุยกัน อาหารในอ่างบนโต๊ะทั้งสองตัวก็ถูกกินจนหมดเกลี้ยง
ส่วนข่งมี่เสวี่ยเพิ่งกินมันฝรั่งไปได้หัวเดียว กว่าจะสร้างความประทับใจให้พวกพี่น้องตระกูลถงได้มากพอ แล้วคิดจะกินอะไรสักหน่อย บนโต๊ะก็เหลือเพียงความว่างเปล่า
ถึงข่งมี่เสวี่ยจะไม่ได้เห็นอาหารมื้อนี้อยู่ในสายตา แต่เธอเดินทางมาไกล ในเมื่อไม่เลี้ยงอาหารดี ๆ สักมื้อก็แล้วไป ตอนนี้ยังไม่คิดจะรักษามารยาทกันเลย กินกันจนเกลี้ยงแบบนี้เชียวหรือ?
นี่ไม่เห็นหัวเธอเกินไปแล้วกระมัง?
แต่พวกพี่น้องตระกูลถงกลับไม่มีใครสังเกตเห็นว่าเธอน้อยใจ
ถงชุนจิ่งชินกับการกินเร็ว แย่งกิน และพูดไปกินไปจนเป็นนิสัย