กู้ซือยื่นมือออกมา สายตาดำลึกจ้องเธอเขม็ง “เอาหินมาให้ฉัน”
มือของถงฮว่ามีอาการสั่นเล็กน้อย บนก้อนหินยังมีเลือดของข่งมี่เสวี่ยติดอยู่
กู้ซือรับก้อนหินมา ที่นี่ไม่เหมาะจะอยู่นาน เขาจึงดึงข้อมือเธอพาออกไปทันที
หลังโยนก้อนหินเปื้อนเลือดทิ้งไว้หลังส้วมริมทางแล้ว กู้ซือถึงค่อยไปตามคนที่สวมปลอกแขนแดงให้ไปดูอาการของข่งมี่เสวี่ย
ถงฮว่าทำใจให้สงบลงแล้ว เธอเดินตามกู้ซือไปเงียบ ๆ
กว่ากู้ซือจะพาเธอมาถึงสหกรณ์หลงผิง สมองของถงฮว่าก็เริ่มคิดอย่างรวดเร็ว ที่แท้กู้ซือเป็นหัวหน้าสหกรณ์หลงผิง!
ชาติก่อนกู้ซือไปลงชนบทจริง ๆ ส่วนสถานที่แน่ชัดเธอไม่ได้ใส่ใจ แต่รู้ว่าอยู่ในอำเภอชิงผิง เดิมทีทางการจัดให้เขาไปเป็นรองนายอำเภอ ทว่าเขากลับร้องขอไปทำงานระดับรากหญ้าด้วยตัวเอง เพื่อใกล้ชิดประชาชน จะได้เข้าใจสิ่งที่ประชาชนคิดและเร่งแก้ปัญหาที่พวกเขากังวล
เธอไม่ได้รับเงิน 1,000 หยวนนั่น ก็เพราะรอวันนี้อยู่ ตอนลงชนบทเธอจะได้อาศัยบารมีของเขาคุ้มครอง ไม่คิดเลยว่าโชคจะดีขึ้นมาจนตัวเองยังกลัว! เขาเลือกมารับตำแหน่งหัวหน้าสหกรณ์ที่นี่จริง ๆ!
ตอนอยู่บ้านตระกูลกู้ เธอได้ยินพ่อของกู้ซือพูดถึงความอิจฉาริษยาที่มีต่อเขาอยู่ไม่น้อย ส่วนกู้จินเยว่ทั้งเคารพทั้งเกรงกลัวกู้ซือ…
สวรรค์ส่งเสาหลักทองคำมาให้ถึงตรงหน้าแล้ว ถ้าเธอยังคว้าไว้ไม่ได้ ก็เป็นเพราะไร้ความสามารถเอง!
“นั่งสิ!”
ถงฮว่านั่งลงหน้าโต๊ะ สีหน้าดูเกร็งอยู่บ้าง
กู้ซือรินน้ำชาให้เธอหนึ่งถ้วย “สงบลงแล้วหรือยัง?”
ถงฮว่าเม้มริมฝีปากแน่น ก่อนพยักหน้าเบา ๆ
“คนที่ควบคุมอารมณ์ตัวเองไม่ได้ เอาแต่หุนหันพลันแล่น ย่อมไม่ได้รับการสนับสนุนและความช่วยเหลือจากคนอื่น สุดท้ายก็จะกลายเป็นคนที่ไร้พวกพ้อง” กู้ซือพูดเสียงขรึม