เมื่อนึกถึงจุดจบของถงฮว่ากับแม่ในชาติก่อน ข่งมี่เสวี่ยก็อดยิ้มอย่างมีความสุขและสะใจไม่ได้
ข่งหลินหลางสังเกตได้อย่างไวว่า ‘ลูกสาว’ ตรงหน้าดูเปลี่ยนไปเล็กน้อย
ทำให้เธอรู้สึกแปลกหน้าอยู่บ้าง
หรือเป็นเพราะลงชนบทไปนาน จึงไม่ได้เจอกันนานเกินไป?
“ฉันขอนอนพักสักหน่อย”
ข่งมี่เสวี่ยไม่สนว่าเธอจำเป็นต้องพักหรือไม่ “แม่ หลังจากแม่เกิดเรื่อง หนูแทบจะร้อนใจตายอยู่แล้ว”
“หนูมีญาติอยู่แค่คนเดียว ถ้าแม่เป็นอะไรไป...” น้ำตาข่งมี่เสวี่ยไหลออกจากหางตา เธอเสียใจจนแทบขาดใจ
ปกติแล้วข่งหลินหลางอาจจะใจอ่อนจริง ๆ
ถึงอย่างไร ในใจของข่งหลินหลาง ทั้งคู่ก็พึ่งพาอาศัยกันมานานกว่ายี่สิบปี
สนิทสนมกันยิ่งกว่าแม่ลูกในครอบครัวทั่วไป
เมื่อก่อนจะบอกว่าข่งมี่เสวี่ยเป็นดั่งแก้วตาดวงใจของข่งหลินหลางก็ไม่เกินจริง
การจะตัดใจถอนรากแก้วตาดวงใจนี้ออกไปภายในเวลาอันสั้น
บางทีเหตุผลอาจทำได้ แต่ความรู้สึกอาจไม่เป็นเช่นนั้น
แต่ตอนนี้ข่งหลินหลางปวดหัวแทบระเบิด ดวงตาก็บวมและปวด
เสียงสะอึกสะอื้นจุกจิกของข่งมี่เสวี่ย สำหรับเธอแล้วไม่ต่างอะไรกับเสียงปีศาจกรีดร้องทะลุสมอง
“อย่าพูดแล้ว ฉันขอพักสักหน่อย”
ต่อให้ข่งหลินหลางเป็นคนอารมณ์เย็นแค่ไหน ก็ทนไม่ไหวหากถูกปลุกให้ตื่นซ้ำแล้วซ้ำเล่าในสภาพแบบนี้