ถงชุนซู่รีบตามไป “แม่ให้เธอยกโควตางานให้ฉันใช่ไหม?”
ถงฮว่า “ใช่”
ถงชุนซู่ดีใจจนแทบกระโดดโลดเต้น “แล้วเธอจะให้ฉันเมื่อไหร่?”
ถงฮว่าเชิดหน้าขึ้นอย่างถือดี สีหน้าเปี่ยมความเที่ยงธรรม “ฉันยังไม่ได้รับปากสักหน่อย!”
ถงชุนซู่ “ทำไมเธอถึงไม่รับปากล่ะ?”
ถงฮว่า “มีแต่คนโง่เท่านั้นแหละที่จะรับปาก”
แววตาถงชุนซู่ซ่อนความอดกลั้นและไม่พอใจไว้ “เธอนี่อกตัญญูเกินไปแล้ว! ไม่ฟังแม้แต่คำพูดของแม่เลยหรือไง?
พอเธอไปเป็นลูกบุญธรรมแล้ว จะไม่ยอมรับว่าตัวเองเป็นคนตระกูลถงหรือไง?”
ถงชุนซู่แอบด่าถงฮว่าในใจว่าไร้น้ำใจ ไม่รู้จักบุญคุณ แถมยังเลือดเย็น
ถงฮว่าเพียงเหลือบมองเขาอีกครั้งอย่างเฉยเมย ก่อนจะยอมรับตรง ๆ
“พอฉันไปเป็นลูกบุญธรรมแล้ว แน่นอนว่าฉันก็ไม่ใช่คนตระกูลถง
น้าก็ไม่ใช่คนนอก เขาดีกับพวกเราขนาดนั้น
หรือฉันต้องทำเหมือนตอนที่ถูกยกให้คนนอก แสดงออกอย่างหนึ่งแต่ลับหลังทำอีกอย่างอย่างนั้นหรือไง?
ทำแบบนั้นก็ไม่ต่างจากคนไร้หัวใจ แถมยังไม่เห็นคุณค่าความหวังดีของน้าเลย!”
ถงชุนซู่เถียงไม่ออก น้าดีกับพวกเขาจริง ๆ
ถ้าเขาขอให้ถงฮว่าต่อหน้าทำดีกับน้า แต่ลับหลังเข้าข้างตระกูลถง แบบนั้นไม่ดูเห็นแก่ตัวเกินไปหรือ?
แต่ถงฮว่าไปเป็นลูกบุญธรรมแล้วจะไม่ใช่คนตระกูลถงจริง ๆ หรือ?