ใบหน้าของหวังฟางเวลานี้เขียวคล้ำ ดวงตาเต็มไปด้วยความดุร้ายที่แทบกดเอาไว้ไม่อยู่ แทบจะกดไม่อยู่จริง ๆ!
“ถงฮว่า!” สองคำลอดไรฟันของหวังฟางออกมา เล็บแหลมจิกฝ่ามือจนแทบฉีกเนื้อ
ตอนนี้หวังฟางเกลียดถงฮว่าเข้ากระดูกดำ แววตาคลุ้มคลั่งจนน่าขนลุก “แกต้องคอยขัดขวางฉันให้ได้เลยใช่ไหม?
ขัดขวางฉันแล้วแกได้อะไรขึ้นมา?
ฉันเป็นแม่ของแก เลี้ยงแกจนโต แกตอบแทนฉันแบบนี้หรือ?”
ถงฮว่าเหลือบตาขึ้น “พอฉันย้ายไปเป็นลูกบุญธรรมของบ้านน้าแล้ว ฉันจะกตัญญูต่อครอบครัวของน้าให้ดี
ถือว่าได้ตอบแทนบุญคุณที่แม่เลี้ยงดูฉันมา แม่จะได้ไม่ต้องเลี้ยงฉันเสียเปล่า”
แววอิจฉาริษยาและโกรธแค้นปรากฏขึ้นในดวงตาของหวังฟาง เธอจำเป็นต้องให้ถงฮว่าไปกตัญญูต่อคนอื่นด้วยหรือ?
ยังจะไปกตัญญูต่อถูหย่าลี่ นังสารเลวนั่นอีกหรือ?
“แกยังโกรธแม่อยู่ใช่ไหม?” หวังฟางสูดหายใจเข้าลึก ๆ ต้องออกแรงแทบทั้งหมดถึงจะข่มความโกรธที่พลุ่งพล่านจนอยากฆ่าคนในอกลงได้
“แม่ไม่ได้ส่งเงินให้แกยี่สิบหยวนหรือ? แม่ดีกับแกยังไม่พออีกหรือไง?”
“ถ้าไม่ใช่เพราะแก พ่อแกก็คงได้เป็นรองผู้อำนวยการโรงงานไปแล้ว...”
ถงฮว่าตัดบท “น้าพ่อเป็นรองผู้อำนวยการโรงงานไม่ได้ พวกแม่ก็โทษฉัน!
ตอนนี้เขาได้เป็นรองผู้อำนวยการโรงงานแล้ว กลับไม่เห็นพวกแม่ขอบคุณฉันสักคำ!”