บทที่ 90 หาเรื่องใส่ตัวเอง
ถงชุนซู่หัวเราะจนตัวโยน พลางทุบพื้นไม่หยุด!
ดูท่าถงฮว่าจะเกลียดพี่สาวเสวี่ยเอ๋อร์มากจริง ๆ!
ถึงกับพูดจาเหลวไหลแบบนี้ออกมา!
ยังจะให้พี่สาวเสวี่ยเอ๋อร์คุกเข่าขอร้องเธออีกงั้นเหรอ?
ไม่ต่างอะไรกับตอนที่เขาโม้โอ้อวดตอนเด็ก ๆ เลยนี่นา!
หัวเราะหนักเกินไปจนแผลบนใบหน้าของถงชุนซู่เจ็บแปลบไปหมด
เห็นสีหน้าถงฮว่าเปลี่ยนไปอีกครั้ง เขาก็รีบลุกพรวดแล้วถอยหลังไปหลายก้าว
“ฉันจะไปบอกเธอ! ฉันไปบอกแน่!” ถงชุนซู่พูดพลางวิ่งหนีไป แต่ไม่วายหัวเราะไปด้วย
ถงฮว่ามองเขาด้วยสีหน้าพูดไม่ออก เธอพูดอะไรตลกนักหรือไง?
เธอกำลังขู่เขาอยู่ไม่ใช่เหรอ?
น่าจะทุบให้หนักกว่านี้อีกสักสองสามที!
ถงชุนซู่วิ่งกลับไปยังจุดพักเยาวชนมีการศึกษา
ถงชุนจิ่งกำลังผ่าฟืน พอเห็นเขากลับมา ก็เงยหน้ามองแวบเดียวแล้วชะงักไป
“นายไปทำอะไรมาอีก ทำไมถึงโดนคนทึ้งจนเป็นแบบนี้?”
ถงชุนซู่กลับมาพร้อมผมยุ่งเหมือนรังนกและรอยเลือดเต็มหน้า “ก็ถงฮว่าน่ะสิ!”
ถงชุนจิ่งโมโหจนโยนขวานทิ้ง “...นายไปหาเรื่องเธออีกทำไม?”
ถงชุนซู่โมโหยิ่งกว่า เขาเดินเข้ามาหาอีกฝ่ายทั้งที่ผมยังยุ่งเหยิง พลางชี้ตรงจุดบนศีรษะที่ถูกทึ้งจนแหว่งไปเล็กน้อย