กลับถึงบ้าน แม่เซี่ยกุมขมับ ปวดหัวจนแทบทนไม่ไหว
เซี่ยหว่านอวี้ได้ยินข่าวก็รีบกลับมาหาแม่ ใบหน้าบึ้งตึงขณะถามเสียงแข็งว่า “แม่! หนูได้ยินมาว่าแม่จะให้หนูไปเป็นคนงานเหรอ?”
เท้าของเธอมีไว้เต้นรำ!
เอวของเธอก็มีไว้เต้นรำ!
มือของเธอก็มีไว้ถือช่อดอกไม้กับไมโครโฟน!
เธอไปเกี่ยวอะไรกับการเป็นคนงานด้วย?
พวกชาวบ้านยากจนในชนบทต่างอิจฉาและแหงนมองชนชั้นกรรมกร แต่เธอไม่ใช่คนบ้านนอกเสียหน่อย!
“แม่พูดสิ! ที่ผู้การหวงพูดมาจริงหรือเปล่า?”
เซี่ยหว่านอวี้อ้างชื่อพ่อไปขอให้กองทัพจัดหางานให้ พอได้ยินข่าวนี้ก็รีบกลับมาทันที
“จริงหรือไม่จริงก็ช่าง! หนูไม่ไป! หนูไม่ไปเป็นคนงานอะไรทั้งนั้น!”
อย่างที่แม่เซี่ยพูด ถ้าเซี่ยหว่านอวี้ไม่ยอมไป เธอก็ไม่มีทางบังคับให้ลูกไปได้
ตอนนี้แม่เซี่ยเริ่มลังเลขึ้นมาจริง ๆ ว่าควรส่งลูกสาวไปฟาร์มโสมอีกครั้งดีไหม
กู้ซือเห็นได้ชัดว่ามีคนในใจแล้ว
แต่ต่อให้แม่ไม่เห็นด้วย เซี่ยหว่านอวี้จะยอมตัดใจจากกู้ซือจริง ๆ หรือ?
แม่เซี่ยลองหยั่งเชิงดู “ฟาร์มโสมที่กู้ซือรับผิดชอบต้องการคนงาน แม่จัดการให้ลูกไปที่นั่นแล้ว”