แววตาของกู้ซือเต็มไปด้วยความโอบอ้อมอารีไร้ขอบเขต “ยังไม่ต้องรีบตอบฉัน ฟังฉันพูดก่อนนะ”
ถงฮว่ารับรู้ได้ถึงสายตาจริงใจและร้อนแรงของเขา ใจเธอจึงค่อย ๆ สงบลงและตั้งใจฟัง
“เมื่อสิบกว่าปีก่อน ฉันเคยถูกลักพาตัวครั้งหนึ่ง
ตอนนั้นฉันกับกู้จินเยว่ถูกพวกมันจับตัวไปด้วยกัน
เงินที่พวกโจรเรียกมานั้นเป็นจำนวนมหาศาล
พวกเราสองคน พวกมันเรียกค่าไถ่คนละก้อน
แต่ตอนนั้นคนที่ได้รับจดหมายจากพวกโจรคือแม่ของกู้จินเยว่
เธอไม่ยอมให้ตระกูลกู้ออกเงินสองก้อนนั้น จึงปิดบังเรื่องเงินก้อนหนึ่ง แล้วใช้เงินก้อนนั้นแลกข่าวของคนคนหนึ่ง
คนในตระกูลกู้คิดว่าเมื่อส่งเงินก้อนนี้ไปแล้ว ก็จะแลกพวกเราทั้งสองคนกลับมาได้
พ่อของฉันรวบรวมเงินก้อนนั้นมาได้จริง ๆ
ตามที่พวกโจรเรียกร้อง แม่ของกู้จินเยว่เป็นคนเอาเงินไปส่งให้…”
“ตอนนั้นแม่ของกู้จินเยว่พาเขาไป”
ตอนนั้นกู้ซือถูกมัดอยู่ข้าง ๆ มีของยัดปากไว้ ได้แต่มองพวกเขาจากไปตลอดเวลา
แต่อีกฝ่ายไม่กล้ามองหน้าเขา พากู้จินเยว่จากไปด้วย
“เธอหลอกทั้งตระกูลกู้และพวกโจร
ด้านหนึ่งก็บอกพวกโจรว่าทางบ้านยังรวบรวมเงินก้อนที่สองไม่ครบ