“ไม่ใช่เธอ!” กู้จินเยว่ยืนยันเสียงหนักแน่น
ถงชุนซู่ชะงักไป “เป็นไปได้ยังไง? นอกจากเธอแล้ว ยังจะมีใครเกลียดพวกนายขนาดนี้อีก?”
กู้จินเยว่กล่าวอย่างไม่พอใจ “ถงฮว่าไม่มีทางแจ้งความพวกเรา!”
มุมปากถงชุนจิ่งกระตุก เขาไม่อยากพูดอะไรต่อ
ไม่ว่าจะใช่หรือไม่ใช่…
ตอนนี้ถงฮว่าไม่เข้ามายุ่งด้วยก็ดีแล้ว
“นายคิดจะทำยังไง?” ถงชุนจิ่งเหลือบมองข่งมี่เสวี่ย
สีหน้ากู้จินเยว่เคร่งขรึมลง เขาเคยคิดถึงผลลัพธ์ที่เลวร้ายที่สุดไว้แล้ว
อย่างที่ถงฮว่าคิด กู้จินเยว่ยอมไปอยู่ฟาร์มเสียยังดีกว่าตกลงแต่งงานกับข่งมี่เสวี่ย
“ฉันจะไปหาลุงเล็กที่คอมมูน คืนนี้ไม่กลับ”
ตอนนี้คนเดียวที่ช่วยเขาได้ก็คือลุงเล็ก!
ถงชุนจิ่งก็นึกถึงเรื่องนี้ขึ้นมาได้ “ทางที่ดีให้นายขอให้ลุงเล็กช่วยสืบให้ชัดว่าพยานบุคคลกับหลักฐานที่ลุงเล็กพูดถึงคืออะไร!”
ดูเหมือนว่าผู้อำนวยการหลินจะเกรงใจลุงเล็กของเขาอยู่
ไม่แน่ว่าถ้าให้ผลประโยชน์กันเป็นการส่วนตัวสักหน่อย ผู้อำนวยการหลินอาจไว้หน้าลุงเล็กก็ได้
จนกระทั่งกู้จินเยว่จากไป เขาก็ยังไม่ได้พูดกับข่งมี่เสวี่ยสักคำ
ข่งมี่เสวี่ยเป็นหนึ่งในผู้เกี่ยวข้องแท้ ๆ แต่กลับดูราวกับถูกพรากสิทธิ์ในการเสนอความเห็นไป
แววตาของเธอฉายความสับสน ตอนนี้เธอยังคิดไม่ตกว่าควรทำอย่างไร หรือควรเลือกทางไหน
กู้จินเยว่ยังไม่ยอมรับว่าถงฮว่าตัดใจจากเขาแล้ว