“กินข้าวหรือยัง? จะกินด้วยกันไหม?” เซี่ยหว่านอวี้ถาม
“ยังเลย”
เซี่ยหว่านอวี้เหลือบมองกู้ซือแล้วตัดสินใจแทน “มากินด้วยกันเถอะ!”
กู้ซือพูดเสียงเข้ม “มือพิการแล้วหรือไง? หยิบชามเองไม่เป็นหรือ?”
กู้จินเยว่รีบลุกขึ้น ห้ามเซี่ยหว่านอวี้ไม่ให้ลุก แล้วไปหยิบชามกับตะเกียบเอง
พอมีกู้จินเยว่เพิ่มมาอีกคน บรรยากาศบนโต๊ะอาหารก็เงียบลงมาก
พี่น้องตระกูลเซี่ยรู้จักกู้ซือมานาน และเคยเจอกู้จินเยว่ด้วย เพียงแต่ไม่ค่อยได้ใกล้ชิดกันนัก
เส้นสายของกู้ซือเป็นสิ่งที่พ่อกู้ทั้งอิจฉาและริษยา
กู้จินเยว่ไม่ค่อยกล้าสบตาเซี่ยหว่านอวี้
ตอนนั้นแม่ของเขายังถูกใจภูมิหลังครอบครัวของเซี่ยหว่านอวี้ ถึงกับอยากให้คุณอาช่วยแนะนำเธอให้เขา
แต่เซี่ยหว่านอวี้ไม่เห็นเขาอยู่ในสายตาเลย คนที่เธอถูกใจคือคุณอาของเขาต่างหาก!
เซี่ยหว่านอวี้เป็นฝ่ายชวนคุยก่อน “กู้จินเยว่ คิดว่าอาหารเป็นยังไงบ้าง? ฉันไม่ได้ทำกับข้าวมานานแล้ว ฝีมือเลยฝืดไปบ้าง!”
“อร่อยดีครับ” มีทั้งปลา ทั้งเนื้อ จะไม่อร่อยได้ยังไง!
แววพึงพอใจวาบผ่านดวงตาของเซี่ยหว่านอวี้ เธอหันไปมองกู้ซืออีกครั้ง ก่อนพูดอย่างอารมณ์ดี “อร่อยก็กินเยอะ ๆ นะ”
ไม่ต้องให้เธอบอก กู้จินเยว่ก็ก้มหน้าก้มตากินข้าว ไม่เงยหน้าขึ้นมาเลย
กู้ซือขมวดคิ้วมองเขา ก่อนจะเบือนหน้าไปอีกทาง
เซี่ยหว่านอวี้พูดว่า “อยู่ที่นี่คนเดียว คุณกินได้แค่อาหารโรงอาหาร ถ้าอย่างนั้นให้ฉันแวะมาทำกับข้าวให้บ่อย ๆ ดีไหม?”