ซื้อผ้าเสร็จแล้ว ถูหย่าลี่ยังซื้อรองเท้าหนังสีดำคู่เล็กให้ถงฮว่าอีกด้วย
ถ้าถงฮว่าไม่บอกว่าที่ชนบทใส่รองเท้าหนังไม่สะดวกเวลาทำงาน ถูหย่าลี่คงซื้อรองเท้าหนังให้อีกหลายคู่แล้ว
พนักงานขายมองอย่างอิจฉา “คุณดีกับลูกสาวจริง ๆ นะคะ”
ถูหย่ลี่ยิ้มกว้างขึ้น “ฉันมีลูกสาวคนเดียวค่ะ”
พนักงานขายเข้าใจว่าอีกฝ่ายมีลูกสาวแค่ถงฮว่าคนเดียว
สมัยนี้ครอบครัวที่มีลูกคนเดียวมีน้อยมาก โดยเฉพาะครอบครัวที่มีลูกสาวเพียงคนเดียว ยิ่งมีน้อยเข้าไปใหญ่
บ้านไหนกันที่ไม่มีลูกหลายคน?
“มีลูกคนเดียวมันน้อยไปนะคะ น่าจะมีอีกสักหลายคน” พนักงานขายพูดอย่างเสียดาย
ถูหย่ลี่ยิ้ม แต่ไม่ได้ต่อบทสนทนา
อีกด้านหนึ่ง ถงต้าหลายไปโรงพยาบาล
หวังฟางเพิ่งรู้จากปากถงต้าหลายว่า ถงฮว่าถูกยกให้คนอื่นเป็นบุตรบุญธรรมไปแล้ว
“เธอเป็นลูกสาวของฉัน!
พวกคุณยกลูกสาวของฉันให้คนอื่น!
ทำไมถึงไม่บอกฉันสักคำ?”
ความโกรธพุ่งขึ้นสมองหวังฟางเป็นระลอก แววตาเต็มไปด้วยความอำมหิตและบิดเบี้ยว
“คุณมีสิทธิ์อะไรมาตัดสินใจโดยไม่บอกฉัน?”
ถงต้าหลายสะดุ้งกับความโกรธเกรี้ยวของเธอ ไม่เข้าใจว่าทำไมเธอถึงมีปฏิกิริยาแบบนี้
“เรื่องนี้เราตกลงกันไว้นานแล้วไม่ใช่เหรอ?”
ใบหน้าหวังฟางบิดเบี้ยวอย่างน่ากลัว ความอัดอั้นกับความโกรธในอกระเบิดออกมาหมด
“ฉันไปตกลงกันตอนไหน?
ฉันไม่เห็นด้วยมาตลอด! ไม่เห็นด้วย!”