หวังฟางแทบถูกถงต้าหลายทำให้โมโหจนตาย
แต่ถงต้าหลายกลับบ้านด้วยอารมณ์ดีไม่น้อย
วันนี้เขาลางานไว้แล้ว
กลับไปจะได้พาครอบครัวของคุณป้าลูกพี่ลูกน้องออกไปเที่ยว
พอกลับถึงบ้าน ถงต้าหลายก็รู้สึกทันทีว่าบ้านดูใหม่เอี่ยมขึ้นมาก
ทั้งข้างในและข้างนอกได้รับการเก็บกวาดเรียบร้อย
มองไปทางไหนก็เห็นร่องรอยว่ามีคนจัดการทำความสะอาดมาแล้ว
กระจกหน้าต่างใสสะอาดจนแวววาว
แม้แต่ในลานบ้านก็มีเสื้อผ้ากับผ้าห่มตากอยู่ไม่น้อย
อารมณ์ของถงต้าหลายแจ่มใสไม่ต่างจากดวงอาทิตย์บนฟ้า
“คุณป้าครับ!” ถงต้าหลายก้าวฉับ ๆ เข้าไปในบ้าน พลางตะโกนเรียกเสียงดัง
แม่กวนเดินออกมาจากห้อง ในมือยังถือเสื้อผ้าของถงต้าหลายอยู่
“กลับมาเวลานี้เองหรือ? ป้านึกว่ายังเช้าอยู่เลย เหลืออีกแค่ไม่กี่ฝีเข็ม เย็บเสร็จแล้วจะทำมื้อกลางวันให้กิน”
ถงต้าหลายสังเกตเห็นว่าคุณป้ากำลังเย็บกระดุมที่หลุดจากเสื้อให้ ความซาบซึ้งพลันเอ่อล้นขึ้นมาอีกครั้ง
“คุณป้าครับ มื้อกลางวันไม่ต้องทำแล้ว ผมจะพาพวกคุณออกไปกินข้าวข้างนอก!”
แม่กวนปฏิเสธ “จะออกไปกินข้างนอกทำไม เปลืองเงินเปล่า ๆ!”
ถงต้าหลายรู้ว่าคุณป้าคงเสียดายเงิน ไม่อยากให้เขาใช้จ่ายสุรุ่ยสุร่าย จึงยิ่งอยากพาเธอไปกินของดี ๆ
แม่กวนยังคงปฏิเสธ พลางพูดอย่างไม่ค่อยเป็นธรรมชาติว่า “ดูเสื้อผ้าที่ป้าใส่สิ… ออกไปข้างนอกแบบนี้จะทำให้รองผู้อำนวยการโรงงานอย่างเธอขายหน้าเอานะ”