ถงต้าหลายพูดอะไร หวังไกุ้เหรินเชื่อแค่ครึ่งเดียว
แต่เขาก็ตกลง
ถงต้าหลายดีใจมาก ในใจราวกับมองเห็นภาพตัวเองได้รับการต้อนรับและยกย่องในโรงงานแล้ว
ถงฮว่าเงียบมาตลอด
เธอตัดขาดความสัมพันธ์กับตระกูลถงแล้ว
ต่อให้ภายหลังมีคนเปิดเผยชาติกำเนิดของเธอ เธอก็ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับตระกูลถงอีก
ถงต้าหลายพูดอย่างสมใจว่า “ถงฮว่า ต่อไปลูกก็เป็นลูกบ้านลุงแล้ว
ไม่ต้องห่วงทางบ้าน ให้คิดเสียว่าบ้านลุงเป็นบ้านตัวเอง
กตัญญูกับลุงและป้าเหมือนที่กตัญญูกับพ่อแม่
อย่าทำให้คนอื่นคิดว่าพ่อกับแม่เลี้ยงลูกไม่ดี”
ถูหย่าลี่กับหวังไกุ้เหรินต่างหันไปมองถงฮว่า
ถงฮวายิ้มน้อย ๆ “คุณอาวางใจได้ค่ะ หนูจะปรับตัวเข้ากับครอบครัวใหม่และชีวิตใหม่ให้ได้”
สีหน้าถงต้าหลายแข็งค้างไปเล็กน้อย เปลี่ยนคำเรียกเร็วขนาดนี้เลยหรือ?
เหมือนที่แม่ของเธอพูดไม่มีผิด เป็นลูกเนรคุณจริง ๆ!
ไร้ความกตัญญู ไร้เยื่อใย!
เห็นแก่ตัว!
“ดีแล้ว ยังไงบ้านนี้ก็เป็นบ้านของลูก
อยากกลับมาเมื่อไรก็กลับมาได้
พ่อ แม่ พี่ชายกับน้องชายของลูก ก็ยังเป็นคนในครอบครัวเหมือนเดิม”
ถงต้าหหลายคงไม่ใส่ใจถงฮว่ามากนัก หากยกเธอให้คนอื่นรับเป็นลูกบุญธรรม