ข่งมี่เสวี่ยต้มน้ำจนเต็มหม้อใบใหญ่
สวี่เยี่ยนบีบจมูกเก็บกวาดส้วมและข้าวของที่เปื้อนปัสสาวะ
ผ้าห่มกับหมอนของหลายคนเปื้อนไปด้วย แต่บางคนไม่มีเสื้อผ้าสำรองติดตัวมาด้วยเลย
หลี่ต้าเหมยบ่นด่าไม่หยุด ก่อนจะหาเสื้อผ้าเก่า ๆ มาห่อหมอน
ระหว่างเก็บของ สวี่เยี่ยนเห็นผ้าห่มกับหมอนบนเตียงเตาของถงฮว่าถูกคนโยนลงพื้น ไม่รู้ว่าโดนเหยียบไปกี่ครั้งแล้ว ในดวงตาของเธอมีแววสมน้ำหน้าแวบผ่าน
ถึงอย่างนั้น สวี่เยี่ยนก็ยังเก็บผ้าห่มกับหมอนของถงฮว่าขึ้นมาวางบนเตียงเตา
ถงฮว่าพูดจาไร้น้ำใจขนาดนั้น แต่เธอกลับยังช่วยเก็บผ้าห่มให้
ใครผิดใครถูกระหว่างพวกเธอ คนอื่น ๆ ย่อมมองออกอยู่แล้ว
พอถงฮว่าเข้ามาในห้อง ก็เห็นผ้าห่มของตัวเองถูกโยนลงพื้น
พรุ่งนี้เธอต้องนั่งรถกลับเมืองหลวง คืนนี้จึงไม่คิดจะนอน พรุ่งนี้ค่อยงีบเอาบนรถก็แล้วกัน
แต่เธอไม่คิดจะนอน คนพวกนี้ก็อย่าหวังว่าจะได้นอนคืนนี้
ใต้เตาไฟ แสงเพลิงสะท้อนใบหน้าเคร่งขรึมของข่งมี่เสวี่ย ในดวงตาฉายแววเกลียดชังราวกับเคลือบยาพิษ ชนบทบ้านนอกแห่งนี้ช่างขัดดวงกับเธอเสียจริง
ตั้งแต่ลงชนบทมา เธอก็ไม่เคยได้ใช้ชีวิตดี ๆ เลย
เธอต้องหาทางกลับเข้าเมืองให้ได้!
พอน้ำเดือด ข่งมี่เสวี่ยก็รีบสระผมก่อนเป็นคนแรก