คนทั้งห้องต่างวุ่นวายกันมาตลอดคืน มีเพียงชุ่ยฮวาที่ได้นอนหลับเต็มอิ่ม ส่วนคนอื่น ๆ ต่างก็ยุ่งกันจนฟ้าสาง
ตอนฟ้าเริ่มสาง ถงฮว่าก็ยกห่อสัมภาระออกจากภูเขาไป
ข่งมี่เสวี่ยกอดกะละมังเสื้อผ้า มองตามแผ่นหลังของถงฮว่าที่เดินลงเขา แววตาเต็มไปด้วยความเกลียดชัง
ถงฮว่าลงมาถึงตีนเขา ก็เห็นกู้ซือยืนพิงจักรยานอยู่
หมอกหนาทึบจนมองอะไรไม่ชัด ถงฮว่านึกว่าตัวเองตาฝาด หรือไม่ก็เห็นภาพหลอน
เมื่อวานพวกเขาไม่ได้นัดกันว่าจะมาเจอกันเช้าวันนี้เสียหน่อย
กู้ซือเดินเข้ามาหาเธอ ยกห่อสัมภาระขึ้นพลางพูดว่า “ไปเถอะ ผมไปส่งคุณที่สถานีรถในอำเภอ”
ดวงตาของถงฮว่าเป็นประกาย ความดีใจแทบจะเอ่อล้นออกมา
“คุณรู้ได้ยังไงว่าฉันจะลงมาตอนนี้? ถ้าฉันไม่ลงมาล่ะ? คุณก็ต้องรออยู่แบบนี้ไปเรื่อย ๆ เหรอ?”
เพียงเห็นปฏิกิริยาของถงฮว่า กู้ซือก็รู้สึกว่าต่อให้ทำอะไรให้เธอมากแค่ไหนก็คุ้มแล้ว “ไม่มีคำว่าถ้า คุณลงมาแล้วไม่ใช่เหรอ?”
ถงฮว่ารู้สึกหวานชื่นใจ โอบเอวกู้ซือไว้ “ทำไมคุณถึงดีกับฉันขนาดนี้นะ”
มุมปากของกู้ซือยกขึ้นอย่างห้ามไม่อยู่ ชายวัยสามสิบกลับดูเหมือนหนุ่มน้อย ใบหูแดงก่ำไปหมด
“คุณดีกับผม ผมก็เลยดีกับคุณ”