ถูหย่ลี่ไม่พอใจ “เธออยากได้ภูเขาทองภูเขาเงิน คุณจะให้ไหมล่ะ?”
หวังไกุ้เหรินหัวเราะ มือข้างหนึ่งวางพาดบนโซฟา อีกข้างวางบนตัก ยามแย้มยิ้มดูสง่างามราวกับสายลมเย็นใต้แสงจันทร์ “เรียกพ่อได้แล้ว”
หมายความว่าแค่เปลี่ยนคำเรียก ก็จะได้รับของขวัญจากเขา
ถูหย่ลี่เลิกคิ้ว ส่งสายตาให้ถงฮว่า บอกให้เธอเรียกพ่อ
ถงฮว่ารู้ดีว่าสักวันก็ต้องถึงวันนี้ บนใบหน้าจึงมีสีแดงระเรื่อ “พ่อ!”
หวังไกุ้เหรินหัวเราะร่า พูดอย่างเบิกบานว่า “ในเมื่อคุณน้าสะใภ้ยกบ้านให้ลูก พ่อก็จะให้บ้านลูกเหมือนกัน อยู่ติดกับบ้านที่คุณน้าสะใภ้ซื้อให้ลูกนั่นแหละ”
สีหน้าถูหย่ลี่หม่นลง ความโกรธพลุ่งพล่านอยู่ในอกจนแทบระเบิด ปลายนิ้วสั่นระริกจนแทบสังเกตไม่เห็น
ในชั่วขณะนั้น ถูหย่ลี่ไม่แน่ใจจริง ๆ แล้วว่าการรับถงฮว่ามาเป็นลูกบุญธรรมเป็นเรื่องดีหรือไม่
ถงฮว่าหันไปมองถูหย่ลี่โดยไม่รู้ตัว ดวงตาชุ่มฉ่ำราวกับลูกกวางตัวน้อย
หัวใจถูหย่ลี่อ่อนยวบลงอีกครั้ง เธอปรายตามองหวังไกุ้เหริน “เขาให้ก็รับไว้สิ
ตอนนี้ลูกเป็นลูกสาวคนเดียวของเขา ถ้าไม่ให้ลูกแล้วจะให้ใคร?
พ่อของลูกมีของดี ๆ อยู่ในมือไม่น้อย ต่อไปก็เป็นของลูกทั้งนั้น”
หวังไกุ้เหรินไม่ได้โต้แย้ง เขาเอนตัวพิงด้านหลังเล็กน้อย ท่าทางสบาย ๆ “สองสามวันนี้พ่อจะพาลูกไปโอนบ้านให้”