ไม่ค่อยมีใครได้เห็นรอยยิ้มแบบนี้ของถงฮว่า ดวงตากระจ่างใสโค้งเป็นพระจันทร์เสี้ยว
ชั่วขณะนั้น ในใจข่งหลินหลางราวกับมีคลื่นลูกใหญ่ซัดกระหน่ำ น้ำตาไหลรินจากหางตาที่แดงก่ำ
ก่อนที่ทั้งสองคนจะเห็นเธอ ข่งหลินหลางก็เช็ดน้ำตาออกแล้ว
ก่อนที่ถงฮว่าจะทันเห็นข่งหลินหลาง ถูหย่าลี่ก็สังเกตเห็นเธอที่อยู่ไม่ไกลแล้ว
ถงฮว่ามองตามสายตาของถูหย่าลี่ไป ก็เห็นข่งหลินหลางเข้า
สายตาของถูหย่าลี่จับอยู่บนใบหน้าข่งหลินหลาง เจือแววพินิจอยู่หลายส่วน
“คุณรู้จักเธอเหรอ?”
ถงฮว่า: “ค่ะ เธอน่าจะมาหาฉัน”
ข่งหลินหลางสัมผัสได้ถึงสายตาที่ดูสบาย ๆ แต่แฝงการประเมินของอีกฝ่าย จึงยืดแผ่นหลังขึ้นเล็กน้อย
ถูหย่าลี่มองใบหน้าของเธออยู่อีกหลายวินาที แววครุ่นคิดในดวงตาเพิ่มขึ้นเล็กน้อย
“ไปเถอะ ฉันไปซื้อกับข้าวเอง”
ถงฮว่าเดินไปหาข่งหลินหลาง
ข่งหลินหลางพาถงฮว่าออกมา ก่อนอดหันกลับไปมองถูหย่าลี่อีกครั้งไม่ได้
ถูหย่าลี่ยังไม่ได้จากไป ยังคงมองพวกเธออยู่
เมื่อสบตากับข่งหลินหลาง ถูหย่าลี่ก็พยักหน้าเล็กน้อยพร้อมส่งยิ้มให้
ในใจข่งหลินหลางทั้งปวดร้าวทั้งขมขื่น ความเจ็บปวดอย่างแสนสาหัสแผดเผาวนเวียนอยู่ในอก
“ฉันจะพาเธอไปสวนสาธารณะนะ” ข่งหลินหลางเอ่ยอย่างระมัดระวัง ดวงตาชื้นขึ้นเล็กน้อย
ถงฮว่ามีแววเหม่อลอยในดวงตา ก่อนพยักหน้า