พอความคิดนี้ผุดขึ้นมา หวังฟางก็รู้สึกเย็นวาบในใจ
เป็นไปไม่ได้หรอก...
ลูกเสวี่ยของเธอไม่มีทางทำเรื่องแบบนี้
ถงชุนจิ่งมองเธอด้วยสีหน้าซับซ้อน “แม่ เป็นอะไรไปเหรอ?”
หวังฟางโบกมือเป็นเชิงบอกว่าไม่ต้องถาม
ตอนนี้ในหัวของหวังฟางยุ่งเหยิงไปหมด จนปวดหัวตุบ ๆ
หวังฟางกลับเข้าห้องไปพักผ่อน
ถงชุนจิ่งโทรศัพท์ไปที่กองผลิตหงหนิวเพื่อตามหาถงฮว่า
ห้านาทีต่อมา ถงชุนจิ่งโทรไปอีกครั้ง
คนรับสายคือหยางนักบัญชี “เยาวชนถง! เยาวชนถงคนเล็กไม่อยู่บ้าน น่าจะออกไปข้างนอกแล้ว”
ถงชุนจิ่งวางสายอย่างผิดหวัง
เดิมทีเขาตั้งใจจะบอกถงฮว่าว่าแม่โอนเงินให้เธอ 20 หยวน จะได้ดีใจไปด้วย
ใครจะคิดว่าถงฮว่าจะไม่อยู่บ้านเสียได้?
กองผลิตหงหนิว
ถงฮว่ากับเฉิงเสี่ยวอวี่และคนอื่น ๆ กำลังนั่งรูดเมล็ดข้าวโพดบนเตาอุ่นดิน
รูดเมล็ดข้าวโพดไปได้ครึ่งเตาแล้วก็ผึ่งไว้สองวัน ก่อนจะเก็บใส่ภาชนะ
ทำงานกันมาตลอดทั้งเช้า ตอนเที่ยงถงฮว่าหุงข้าวฟ่าง แล้วยังทำแผ่นแป้งข้าวโพดแปะข้างเตาอีกด้วย
กับข้าวก็จัดเต็ม มีผักกาดดองต้มกระดูกชิ้นโต ผักกาดขาวตุ๋นเต้าหู้ แล้วยังมีหมูเค็มนึ่งถ้วยเล็ก ๆ อีกถ้วย
เฉิงเสี่ยวอวี่มักมาฝากท้องที่บ้านถงฮว่าอยู่บ่อย ๆ
ถึงจะไม่ได้มีของอร่อยทุกครั้ง แต่ฝีมือของถงฮวานี่แค่โจ๊กธัญพืชหยาบ ๆ ก็ยังหอมจนหยุดกินไม่ได้!