หวังฟางกลืนลมหายใจขุ่นมัวลงไป ก่อนจะฝืนยิ้มออกมา
“วันนี้เธอว่างมาหาฉันได้ยังไง? ดูสิ วันนี้ฉันยังไม่ได้แต่งหน้าแต่งตัวเลย สีหน้าก็ดูแย่มาก”
น้องชายของเธอไม่มีลูก หากวันหน้าหาเงินทองของตระกูลถูมาได้จริง สุดท้ายก็ต้องยกให้ลูกของเธออยู่ดีไม่ใช่หรือ?
ตอนนี้ถูหย่าลี่เก็บทรัพย์สินก้อนนั้นไว้ ก็แค่เก็บรักษาแทนลูก ๆ ของเธอชั่วคราวเท่านั้น
ถูหย่าลี่มีใบหน้างดงามสะดุดตา หากแต่งแต้มมากเกินไปอีกนิด ความงามนั้นก็จะดูฉูดฉาดจนเจือความยั่วยวน ไม่เข้ากับรสนิยมของยุคนี้
แต่ถูหย่าลี่มีบุคลิกเย็นชา แผ่ความห่างเหินออกมาจากภายใน จึงข่มความงดงามฉูดฉาดบนใบหน้าไว้ได้ ดูเป็นคนเข้าถึงยากและไม่สนิทสนมด้วยง่าย ๆ
“ฉันไม่ใช่ผู้ชาย เธอไม่จำเป็นต้องแต่งหน้าทำผมมาพบฉันหรอก”
แค่สองประโยคก็ทำให้หวังฟางโมโหจนแทบควันออกหู!
“เธอล้อเล่นอีกแล้ว!” หวังฟางกลืนเลือดที่แทบกระอักลงคอ
ถูหย่าลี่วางกระเป๋าในมือลงบนโต๊ะ
แม้ท่าทางจะไม่ได้หนักหน่วง แต่ก็ทำให้หวังฟางใจหายวาบ
ถูหย่าลี่มองเธอด้วยแววตาเย้ยหยัน “หวังฟาง! ฉันยังไม่ตาย เธอก็เอาเงินบ้านฉันไปใช้เหมือนเป็นเงินของบ้านตัวเองแล้วหรือ?”
หวังฟางกัดฟันแน่น “หย่าลี่ พูดแบบนี้ไม่น่าฟังเลยนะ ฉันไม่เคยคิดแบบนั้นสักหน่อย”