ถงชุนจิ่งดึงแม่ไว้ พยายามให้แม่พูดให้น้อยลง
ถูหย่าลี่ยกถ้วยชาที่ถงชุนจิ่งเพิ่งชงให้ขึ้นมา ก่อนลุกขึ้นแล้วสาดใส่หวังฟางทันที!
น้ำชาร้อนจัดลวกหวังฟางจนเธอกรีดร้องด้วยความเจ็บปวดและตกใจ!
“น้าสะใภ้! ทำไมถึงทำกับแม่ผมแบบนี้!” ถงชุนจิ่งผลักถูหย่าลี่ออกอย่างแรง!
หวังฟางทั้งเจ็บทั้งกลัว ร่างกายสั่นเทาไปหมด
เธอเสียโฉมหรือเปล่า?
ต่อไปเธอจะออกไปพบใครได้อีกไหม?
“แม่! แม่! เป็นยังไงบ้าง ไม่เป็นไรใช่ไหม?” ถงชุนจิ่งร้อนใจแทบบ้า!
เขารีบย่อตัวลง ตั้งใจจะแบกแม่ไปโรงพยาบาล
ความเจ็บปวดแสนสาหัสเผาผลาญสติของหวังฟางจนมอดไหม้
ความแค้นทำให้ดวงตาของหวังฟางแดงก่ำ “ถูหย่าลี่! นังผู้หญิงสารเลว!
ฉันไม่ปล่อยแกไว้แน่! น้องชายฉันก็ไม่ปล่อยแกไว้เหมือนกัน!”
ถูหย่าลี่เอ่ยอย่างไม่รีบร้อน “ผ่านมาตั้งหลายปีแล้ว เธอก็ยังไร้มารยาทเหมือนเดิม หยาบคายสิ้นดี! ไกุ้เหรินมีพี่สาวแบบเธอได้ยังไงกัน?”
เลือดลมทั่วร่างหวังฟางพลุ่งพล่าน ความแค้นในใจส่งเสียงกู่ร้องให้เธอพุ่งเข้าไปฉีกถูหย่าลี่นังสารเลวนั่นเป็นชิ้น ๆ!