ถงชุนจิ่งจำต้องพูดว่า “ลุงครับ ป้าบอกให้ลุงรีบมาที่นี่ ไม่อย่างนั้นป้าจะไม่รับโทรศัพท์แล้ว”
แววตาหวังไกุ้เหรินฉายความครุ่นคิดขึ้นหลายส่วน เขากำลังจะถามอะไรบางอย่าง แต่สายกลับถูกตัดไปเสียก่อน
ถูหย่าลี่เป็นคนวางสาย
ถงชุนจิ่งลองหยั่งเชิงว่า “ป้าครับ ลุงก็กำลังจะมาด้วย ป้าว่าผมพาแม่ไปโรงพยาบาลตรวจก่อนดีไหมครับ?”
ถูหย่าลี่ปฏิเสธ “ไม่ได้”
หวังฟางกลืนเลือดที่เอ่อขึ้นมาจุกคอ ใบหน้าเขียวคล้ำ
แต่คราวนี้เธอไม่กล้าพูดอะไรอีกแล้ว
ไม่ไปโรงพยาบาลก็ดีเหมือนกัน
บางทีถ้าน้องชายเห็นเธออยู่ในสภาพน่าเวทนาแบบนี้ เขาอาจไม่ถือสาที่เธอพูดผิดไปก็ได้
คนขับรถพาหวังไกุ้เหรินมาถึง
พอเข้ามาในบ้าน เขาก็เห็นถูหย่าลี่สีหน้าเคร่งขรึม กับหวังฟางที่ใบหน้าแดงบวมเหมือนหัวหมู
สีหน้าหวังไกุ้เหรินเปลี่ยนไป เขาถามอย่างเป็นห่วงว่า “เกิดอะไรขึ้น?”
น้ำตาคลอเต็มดวงตาหวังฟาง เธอพูดด้วยน้ำเสียงโศกเศร้าเจ็บปวดว่า “วันนี้เธอมาหาฉัน แล้วตำหนิว่าฉันขอเงินจากคุณมากเกินไป!
ฉันโมโหที่โดนเธอด่า พออารมณ์ขึ้นก็เลยพูดอะไรผิดไปสองสามคำ แล้วเธอก็... เธอก็สาดชาร้อนใส่หน้าฉันทั้งถ้วย!
ฉันไม่ได้ตั้งใจพูดแบบนั้นจริง ๆ แค่พูดโต้กันไปมา ฉันตั้งใจพูดให้เธอโกรธเท่านั้น...”