ซูเฉวียนมองเธอ ยิ่งมองก็ยิ่งรู้สึกเอ็นดู
ถงฮว่ามองเห็นแววตาของอีกฝ่ายแปลกไปเรื่อย ๆ ความรักใคร่เอ็นดูเต็มเปี่ยมในดวงตานั่นมาจากไหนกันนะ?
ซูเฉวียนถามว่า “ฉันรู้สึกไม่ค่อยสบาย ยังมียาไหม?”
ถงฮว่าถาม “ไม่สบายตรงไหน?”
ซูเฉวียนตอบ “ปวดหัว”
“เป็นหวัดเหรอ? มีไข้ไหม?”
ซูเฉวียนพยักหน้า
ถงฮว่าไม่ได้คิดว่าอีกฝ่ายหลอกเธอ
“ฉันกลับไปเอายามาให้ คุณจะรออยู่ตรงนี้
หรือกลับไปที่คอกลา แล้วฉันเอาไปให้?”
“ฉันรออยู่ตรงนี้”
ถงฮว่าพยักหน้า ก่อนกลับไปที่หน่วยผลิตอีกครั้ง
ธาตุแท้ของคนเราก็คือการถือสองมาตรฐาน
ก่อนหน้านี้ถงฮว่าแอบดูแลคนที่คอกลา ก็ไม่ใช่เพราะชอบซ่งซู่อี้เสียหน่อย
ซูเฉวียนแค่เป็นห่วงว่าถงฮว่าจะใสซื่อและใจดีเกินไปเหมือนซ่งซู่อี้
คนแบบนี้เป็นคนธรรมดาก็ไม่มีปัญหาอะไร
แต่ถ้าเข้ามาพัวพันกับเรื่องของเขา ความใจดีแบบนั้นก็เกินจำเป็น
ในสายตาคนอื่น เมื่อผ่อนปรนได้ก็ควรผ่อนปรน
แต่ในสายตาเขา การปล่อยเสือเข้าป่าเท่ากับสร้างภัยร้ายไว้ไม่รู้จบ
ถอนหญ้าก็ต้องถอนราก!
แต่ตอนนี้ซูเฉวียนหาตัวไป๋หลินเจอแล้ว
ทองคำก็ซ่อนเอาไว้อย่างดี
เขาไม่จำเป็น และก็ไม่เต็มใจจะให้ลูกสาวเข้ามาพัวพันอีก
ความใจดีเป็นคุณสมบัติอันสูงส่งและฟุ่มเฟือยมาก ไม่ใช่ทุกคนจะมีได้