เขาส่งสายตาให้พี่รองไปพูดกับถงฮว่า ว่าเขาอยากกินซุปไก่!
ท้องของถงชุนจิ่งว่างเปล่า เขาเองก็อยากกินซุปไก่เหมือนกัน
แต่เขาพูดไม่ออก
ถึงพูดออกไป ถงฮว่าก็ไม่ยอมให้พวกเขากินอยู่ดี
ถงชุนจิ่งกลืนน้ำลาย ก่อนหลับตาพักผ่อน
ข่งหลินหลางตักซุปไก่ชามที่สองมากินอีก
ถงชุนซู่ทั้งหิวทั้งน้อยใจ แถมยังถูกกลิ่นหอมกรุ่นของซุปไก่กระตุ้นอย่างหนัก
“โอ๊ย... โอ๊ย... เจ็บจัง...”
“โอ๊ย... เจ็บจะตายอยู่แล้ว...”
“โอ๊ย...”
ถงชุนซู่นอนครางกระปอดกระแปดอยู่บนเตียงคนไข้ ทำท่าเหมือนทรมานมาก
เมื่อก่อนตอนเขายังเด็ก พอป่วยไม่สบายและมีไข้สูง ข้อต่อต่าง ๆ อย่างข้อศอกกับหัวเข่าก็จะทั้งปวดทั้งเมื่อย
เขานอนน้ำตาคลอบนเตียง กลางคืนทั้งคืนเอาแต่ครางว่าปวด ไม่ก็อาเจียนเพราะทรมาน
ถงฮว่าเปลี่ยนผ้าขนหนูบนหน้าผากให้เขาไม่หยุด แล้วเอากระเป๋าน้ำร้อนไปวางตามข้อต่อเพื่อบรรเทาอาการปวดเมื่อย
ผ้าขนหนูเย็นเร็ว น้ำก็หมดเร็ว เธอต้องต้มน้ำร้อน
ตอนเขาพูด เธอยังต้องคอยปลอบด้วย
เวลาเขาทรมานจนร้องไห้ ถงฮว่าก็สงสารเขาจนร้องไห้ตาม
ความทรงจำฉากหนึ่งที่ถงชุนซู่นึกไม่ออกก่อนหน้านี้ จู่ ๆ ก็ผุดขึ้นมาในหัวราวกับภาพฉายย้อนอดีต