ถงฮว่ามองเขาอย่างประหลาดใจ «นายนัดพี่น้องตระกูลเฉิงไว้เหรอ?»
เซี่ยซ่งเหนียนพยักหน้า «คนเยอะ ๆ ดูหนังด้วยกันก็ครึกครื้นกว่า»
เรื่องมาถึงขั้นนี้แล้ว ถงฮว่าก็ไม่คิดจะเล่นตัว จึงไปอำเภอกับพวกเขาด้วย
เฉิงเว่ยกั๋วนั่งที่เบาะข้างคนขับ ส่วนเฉิงเสี่ยวอวี่กับถงฮว่านั่งเบาะหลัง
นี่เป็นครั้งแรกที่เฉิงเสี่ยวอวี่ได้นั่งรถยนต์ เธอตื่นเต้นไม่น้อย อารมณ์ขึ้น ๆ ลง ๆ ไปตามความเร็วของรถ
ปกติเวลาเข้าอำเภอต้องนั่งรถประจำทาง ระหว่างทางก็จอดรับคนขึ้นลงอยู่หลายครั้ง กว่าจะถึงอำเภอก็ใช้เวลานาน
นั่งรถยนต์สะดวกกว่ามาก
ส่วนกู้จินเยว่กับพวกที่ออกเดินทางไปอำเภอก่อนตั้งชั่วโมงครึ่ง ตอนนี้ยังอยู่บนรถประจำทาง
ช่วงเดือนแรกของปีมีคนไปเยี่ยมญาติกันมาก บนรถประจำทางจึงไม่เพียงแต่มีคนเบียดเสียดแน่นขนัด ข้าวของก็ยังเต็มไปหมด
ในสามคนของกู้จินเยว่ มีที่นั่งเพียงคนเดียว
ข่งมี่เสวี่ยยืนโงนเงนไปมา เริ่มจะทนไม่ไหว
ไก่ตัวผู้ตัวใหญ่ที่คุณยายข้าง ๆ หิ้วมา ดันถ่ายมูลใส่เท้าเธอเข้าให้
ตอนนี้ข่งมี่เสวี่ยจะไม่พิถีพิถันเท่าเมื่อก่อนแล้วก็จริง แต่พอเห็นกองมูลกองโตอยู่บนรองเท้าใหม่เต็มตา เธอก็ขยะแขยงจนแทบทนไม่ไหว