“ฉันได้ยินมาว่าเธอไม่มีพ่อมาตั้งแต่เด็ก แม่เลี้ยงเธอมาคนเดียวจนเติบโตใช่ไหม?”
“ครอบครัวแบบนี้จะรับผลกระทบจากเรื่องนี้ไหวหรือ?”
“คุณเคยคิดไหมว่าเรื่องนี้จะทำให้ผู้หญิงคนหนึ่งต้องถูกคนพูดถึงเสีย ๆ หาย ๆ แค่ไหน?”
“คุณเคยคิดไหมว่าถ้าแม่ของข่งมี่เสวี่ยรู้เรื่องนี้ เธอจะเจ็บปวดและเสียใจมากขนาดไหน?”
สีหน้าของกู้จินเยว่เปลี่ยนไปมา ก่อนจะค่อย ๆ ซีดเผือด เขาถูกคำพูดเหล่านั้นกระแทกใจอย่างหนัก!
คำพูดของกู้ซือวนเวียนซ้ำไปซ้ำมาอยู่ในหัวของเขา ทั้งยังมีภาพใบหน้าซีดขาวและดวงตาอ่อนโยนของข่งมี่เสวี่ยผุดขึ้นมาไม่หยุด
เขาทรุดตัวลงบนเก้าอี้อย่างแรง พูดอะไรไม่ออกอีกต่อไป!
หลังจากตำหนิและตักเตือนกู้จินเยว่แล้ว กู้ซือก็ผ่อนสีหน้าลงเล็กน้อย “กลับไปคิดให้ดีว่าควรทำยังไง”
ไหล่ของกู้จินเยว่ตกลง ใจหนักอึ้ง เขาเดินออกไปด้วยแววตาหม่นหมองไร้ประกาย
กู้ซือมีสีหน้าเคร่งขรึม สั่งให้หลี่กานซื่อจัดการเรื่องวันนี้ให้เรียบร้อย เขาจะเข้าอำเภอไปสักเที่ยว
ตอนกู้จินเยว่ไปคอมมูน เขามาพร้อมความมุ่งมั่นเด็ดเดี่ยว ยอมแตกสลายดีกว่ายอมจำนน
แต่ตอนกลับมา ใบหน้ากลับหม่นหมองไร้ชีวิตชีวา
ถงชุนจิ่งกับถงชุนซู่จะดองหัวไชเท้า ทั้งสองคนหาบหัวไชเท้าไปล้างที่ริมแม่น้ำ
ในบ้านมีเพียงข่งมี่เสวี่ย เธอกำลังช่วยเก็บกวาดบ้านให้พวกเขา