แม่กู้เอ่ยขึ้นว่า “ลูกแต่งงานกับข่งมี่เสวี่ยไปก่อน พอกลับเข้าเมืองแล้วค่อยหย่ากัน!”
กู้จินเยว่ปฏิเสธทันที “ผมไม่เห็นด้วย!”
แม่กู้ด่าอย่างโมโห “ลูกไม่เห็นด้วยแล้วมันจะทำไม!”
กู้จินเยว่ “……”
นี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้ยินแม่ด่าคนหยาบคายขนาดนี้ แถมยังด่าเขาอีก……
กู้จินเยว่รู้สึกสับสนในใจ “แม่ ตอนนี้ผมคิดได้แล้ว
ก่อนหน้านี้เป็นความผิดของผมเอง ผมอยากตามถงฮว่ากลับมา!
ผมอยากให้เธอแต่งงานกับผมอีกครั้ง!”
มือที่แม่กู้ถือหูโทรศัพท์สั่นเล็กน้อย มืออีกข้างลูบอก พลางบอกตัวเองซ้ำ ๆ ว่า
นี่ลูกแท้ ๆ!
ลูกแท้ ๆ ของตัวเอง!
“ลูกรู้ไหมว่าตัวเองกำลังพูดอะไรอยู่?”
กู้จินเยว่ตอบ “ผมรู้ครับ!”
แม่กู้โมโหจนหัวเราะออกมา “ไปดัดนิสัยที่ฟาร์มตั้ง 10 ปี พอลูกออกมา ลูกชายลูกสาวของถงฮว่าก็คงโตพอไปซื้อซีอิ๊วแล้ว!”
สีหน้ากู้จินเยว่เปลี่ยนไป แววตาเผยความไม่ยินยอมอยู่หลายส่วน
“ถึงอย่างนั้นผมก็แต่งงานกับข่งมี่เสวี่ยไม่ได้!
ถ้าแต่ง ก็เท่ากับบอกคนอื่นว่าที่ผมถอนหมั้นกับถงฮว่าเพราะข่งมี่เสวี่ยไม่ใช่เหรอครับ?”
แม่กู้ข่มกลั้นโทสะ กัดฟันถาม “แล้วมันไม่ใช่หรือไง?”
ใบหน้ากู้จินเยว่เขียวคล้ำ แต่กลับหาคำพูดมาโต้แย้งไม่ได้ จึงได้แต่ยืนกรานว่า
“มันไม่เหมือนกัน! เมื่อก่อนถงฮว่าถอนหมั้นกับผมเพราะเข้าใจผิด!