ถงฮว่าหัวเราะเยาะ สำหรับความลังเลไม่เด็ดขาดของกู้จินเยว่ เธอเห็นมามากพอแล้ว!
“ข่งมี่เสวี่ย! เธอคิดว่าฉันควรตอบยังไง?”
ถงฮว่าหันไปถามคนที่อยู่ด้านหลังกู้จินเยว่
ข่งมี่เสวี่ยเดินเข้ามาด้วยสีหน้าซีดขาว “ถงฮว่า ฉันมาบอกว่าโทรศัพท์ของเธออยู่ที่ทำการหน่วยผลิต อีกห้านาทีอีกฝ่ายจะโทรมาอีกครั้ง”
กู้จินเยว่มีสีหน้าไม่เป็นธรรมชาติอยู่บ้าง คำพูดที่เขาเพิ่งพูดกับถงฮว่า คงทำร้ายมี่เสวี่ยมากเกินไปหรือเปล่า?
“ถงฮว่า เธอไปรับโทรศัพท์เถอะ อย่าปล่อยให้เขารอนาน” ใบหน้าของข่งมี่เสวี่ยซีดยิ่งกว่าหิมะ
ขณะที่ถงฮว่าเดินสวนกัน จู่ ๆ ร่างของข่งมี่เสวี่ยก็เหมือนถูกชนอย่างแรง ก่อนจะเซถลาไปด้านข้าง
กู้จินเยว่หน้าเปลี่ยนสี “มี่เสวี่ย!”
น้ำตาของข่งมี่เสวี่ยไหลพราก เธอส่ายหน้าให้กู้จินเยว่ที่ช่วยพยุงขึ้นมา เพื่อบอกว่าไม่เป็นไร
“ถงฮว่า!” กู้จินเยว่โกรธขึ้นมาในที่สุด “เธอทำแบบนี้ได้ยังไง? ร่างกายเธอไม่แข็งแรง เธอก็รู้อยู่แล้วไม่ใช่เหรอ!”
ถงฮว่าแค่นหัวเราะ มองพวกเขาอย่างเย้ยหยันแวบหนึ่ง “นายเห็นกับตาข้างไหนว่าฉันผลักเธอ?”