ตอนนั้นถงต้าหลายคิดว่าตัวเองถูกจับได้คาหนังคาเขา จึงยอมรับทุกอย่าง
ทั้งยังรับผิดไว้คนเดียว บอกว่าตัวเองเมาจนบังคับขืนใจข่งหลินหลาง
และบอกหวังฟางว่าอยากโกรธก็ให้โกรธเขา
เขากลัวหวังฟางจะไปหาเรื่องข่งหลินหลาง กลัวว่าข่งหลินหลางจะถูกหวังฟางบีบจนตาย
เพราะอย่างนั้น ในคำพูดของถงต้าหลายจึงเป็นเขาที่บังคับข่งหลินหลาง
เขาขอร้องหวังฟางอย่าเอาเรื่องนี้ขึ้นมาอีก ไม่อย่างนั้นหากข่งหลินหลางคิดสั้นไปแจ้งความหรือฆ่าตัวตายขึ้นมาจะทำอย่างไร
เขาคุกเข่ารับปากหวังฟางว่าเรื่องนี้จะจบลงแค่นี้ จะไม่มีครั้งที่สองอีกเด็ดขาด
ไม่ว่าตอนนั้นหวังฟางจะมีข้อกังวลอะไร แต่เรื่องนี้ก็ถูกปิดบังมานานหลายปีจริง ๆ
ตอนนี้ถงต้าหลายกลับปฏิเสธหัวชนฝา ช่างไร้ยางอายเหลือเกิน
หวังฟางตวาดด้วยความโกรธ “ถงต้าหลาย ยังมียางอายอยู่ไหม?”
ถงต้าหลายยิ่งโมโห “คุณเอาเรื่องไปพูดส่งเดชข้างนอก ยังจะมีเหตุผลอีกหรือ?”
หวังฟางอัดอั้นจนแทบระเบิด ก่อนถามอย่างเคียดแค้น “ฉันถามแก แกนอนกับเธอแล้ว ยอมรับหรือไม่ยอมรับ?”
ถงต้าหลายตอบ “เรื่องที่ไม่เคยเกิดขึ้น ฉันไม่ยอมรับ คุณก็อย่าทำเกินไปนัก”
เรื่องแบบนี้จะยอมรับได้อย่างไรกัน
หวังฟางหรี่ตา “งั้นแกก็ไม่ยอมรับด้วยหรือว่าข่งมี่เสวี่ยเป็นลูกสาวแก?”
ถงต้าหลายรู้สึกผิดจนใจคอไม่ดี เขาเหลือบมองข่งหลินหลาง “ไม่ยอมรับ”
หวังฟางหัวเราะเยาะ “เมื่อกี้ข่งหลินหลางบอกว่าอยากเกี่ยวดองกับฉัน ถ้าแกไม่คัดค้าน ฉันก็ตกลง”