ถงชุนจิ่งหน้าตาบูดบึ้งอย่างยิ่ง เขาจ้องถงฮว่าด้วยแววตาแทบอยากพุ่งเข้าไปบีบคอเธอให้ตาย
เรื่องที่เขาชอบข่งมี่เสวี่ย เขาเก็บงำไว้ในใจอย่างระมัดระวังมาตลอด ไม่คิดเลยว่าถงฮว่าจะดูออก แถมยังพูดออกมาต่อหน้าคนอื่นด้วยน้ำเสียงแบบนั้น
ทำให้ทุกคนคิดว่ามี่เสวี่ยเป็นผู้หญิงเจ้าชู้หลายใจ...
“เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับมี่เสวี่ย เธอแค่อิจฉาเขา! อิจฉาที่กู้จินเยว่ไปดูแลเขา แล้วทิ้งเธอไป! เธออยากทำลายชื่อเสียงเขาใช่ไหม ฉันบอกเลยว่าอย่าหวัง!”
ถงฮว่าพูดเสียงเรียบ “ที่คุณพูดก็ไม่ผิด กู้จินเยว่ทิ้งฉันไว้ในงานแต่ง เพราะงั้นฉันก็ไม่เอาเขาแล้ว”
ถงชุนจิ่งไม่เชื่อคำพูดของถงฮว่า ตั้งแต่เล็กจนโต ใคร ๆ ก็ดูออกว่าเธอชอบกู้จินเยว่
เธอจะยอมตัดใจจากกู้จินเยว่เพียงเพราะเรื่องเล็กน้อยแค่นี้ได้ยังไง?
ขอแค่ข่งมี่เสวี่ยกับกู้จินเยว่อธิบายให้เธอเข้าใจ เดี๋ยวเธอก็กลับไปวิ่งตามกู้จินเยว่ต้อย ๆ อีก
ไม่ใช่แค่ถงชุนจิ่งที่คิดแบบนั้น คนเกือบทั้งหมดที่รู้จักถงฮว่าก็คิดเหมือนกัน
แต่ถงฮว่าลงชนบทไปแล้ว!
ตอนเจ้าหน้าที่สำนักงานเยาวชนลงชนบทมาที่บ้านเพื่อแจ้งเรื่องถงชุนซู่ ทุกคนถึงได้รู้ว่าถงฮว่าลงชนบทไปแล้ว
เธอไม่เพียงสมัครลงชนบทด้วยตัวเอง แต่ยังเอาทะเบียนบ้านไปสมัครให้ถงชุนซู่ น้องชายของเธอด้วย
หวังฟางแทบคลุ้มคลั่งอยู่ตรงนั้น!
“นังสารเลว! เดรัจฉาน! ฉันไปทำอะไรให้เธอไม่พอใจ? ชุนซู่ไปทำอะไรให้เธอไม่พอใจ? เธอกล้าทำเรื่องแบบนี้ได้ยังไง...”
“นังตัวดี! ฉันน่าจะโยนเธอไปให้ไกล ๆ ปล่อยให้ตายอยู่ข้างนอก! ขายเธอเข้าป่าลึกไปปรนนิบัติผู้ชาย...”