แววตาของถงฮว่าลุ่มลึกขึ้น ความระแวดระวังในดวงตาเพิ่มขึ้นอีกหลายส่วน
เธอหาเรื่องอ้างแล้วเข้าไปในห้อง
แม่ของจางไม่ค่อยเข้าใจนัก ถามไป๋หลินอย่างงุนงงว่า
“มีอะไรไม่ถูกต้องเหรอ? ลูกชายฉันบอกว่าเธอชื่อถูหย่าลี่ ไม่ใช่ชื่อนี้หรือ?”
ไป๋หลินมองสำรวจแม่ของจาง “ลูกชายคุณชอบถูหย่าลี่หรือ?”
แม่ของจางถูกสายตาประหลาดของเธอมองจนรู้สึกไม่สบอารมณ์นัก
ถึงบ้านอีกฝ่ายจะดูมีฐานะดี แต่ลูกชายของเธอก็ยังไม่เคยแต่งงานมาก่อน แถมยังมีงานทำ เงื่อนไขก็ไม่ได้แย่เสียหน่อย!
“ใช่ ไม่รู้ว่าคุณถูอยู่ไหม? ถ้าอยู่ ฉันขอพบเธอได้หรือเปล่า?”
ตอนแม่ของจางพูด ถูหย่าลี่ก็ถือเสื้อผ้าตัวเล็ก ๆ หลายชุดที่ทำกับภรรยาของต้าเหลยมาถึงพอดี
เมื่อแม่ของจางเห็นถูหย่าลี่ เธอกลับจำไม่ได้
แค่สงสัยว่าผู้หญิงคนนี้มาที่บ้านตระกูลกู้ทำไม
ไป๋หลินมองถูหย่าลี่อย่างพินิจ สายตาเผยแววตำหนิจับผิดอยู่หลายส่วน
ถูหย่าลี่ดูอ่อนวัยกว่าตอนอยู่เมืองหลวงมาก
ไป๋หลินเผลอยกมือขึ้นลูบใบหน้าตัวเอง ไม่รู้ว่าเมื่อเทียบกับเธอแล้วตัวเองยังดูดีกว่าหรือเปล่า
ถูหย่าลี่สังเกตเห็นว่ามีคนอื่นอยู่ในห้องด้วย “มีแขกมาเหรอ?”
ไป๋หลินพูดด้วยน้ำเสียงชวนให้คิด ยิ้มก็ไม่เชิง ไม่ยิ้มก็ไม่เชิง
“หย่าลี่ มาพอดีเลย พวกเขามาหาเธอน่ะ”
ถูหย่าลี่หันไปมองด้วยสีหน้าประหลาดใจ
แม่ของจางกับเฉินหงปิงที่นั่งอยู่บนโซฟา เธอไม่รู้จักทั้งคู่