แม่จางทั้งโมโหทั้งปวดใจ ทำไมเจ้าลูกโง่นี่ถึงไม่ยอมพูดอะไรเลย!
ทำเอาย่าของเขาจนถึงตอนนี้ยังแอบเรียกขวัญให้เขาตอนกลางคืนอยู่เลย!
“แกกับเธอไปถูกใจกันได้ยังไง?” แม่จางกัดฟันถาม
เสี่ยวจางหน้าแดงก่ำ “ผมเป็นฝ่ายชอบเธอเอง ผู้หญิงจากเมืองอย่างเธออาจไม่ได้ชอบผมก็ได้”
แม่จางหัวเราะเยาะ “เดี๋ยวนี้เยาวชนมีการศึกษาที่มาจากเมืองใหญ่ในชนบทมีตั้งเยอะไม่ใช่เหรอ? ยังมีคนแต่งกับหนุ่มชาวนาเลย!”
“หลานสาวผู้จัดการเฉินแห่งสหกรณ์จัดหาที่แม่พูดถึงคราวก่อน...”
สีหน้าเสี่ยวจางเปลี่ยนไป เขารีบขัดขึ้น “ผมไม่ชอบเธอ เธอดำกว่าผม แถมยังตัวหนักกว่าผมอีก!”
แม่จางชอบลูกสะใภ้แบบนี้ที่สุด แข็งแรง มีลูกง่าย ทั้งยังขยันขันแข็งทำงานเก่ง
เสี่ยวจางกัดฟันพูด “ผมชอบสหายถูหย่าลี่!
ถ้าแต่งกับเธอไม่ได้ ผมก็ไม่แต่งแล้ว! อยู่เป็นโสดไปทั้งชีวิตก็ได้!”
แม่จางโมโหจนคว้าหมอนเขวี้ยงใส่
“แกคิดว่าพูดว่าจะอยู่เป็นโสดทั้งชีวิตแล้วจะขู่ใครได้?”
เสี่ยวจางรับหมอนไว้ ก่อนอ้อนวอนเสียงแห้ง “แม่ ช่วยไปถามให้ผมหน่อยนะ!”
แม่จางหงุดหงิดใจ จึงถ่วงเวลา “ช่วงนี้ตระกูลกู้มีเรื่อง พ่อแกไม่ได้บอกหรือไงว่าให้เว้นระยะจากตระกูลกู้ไปก่อน?”
เสี่ยวจางกลัวหวังไกุ้เหรินจะมาแก้แค้นครอบครัว จึงไม่กล้าขัดคำสั่ง
เขากลัวอีกฝ่ายจะเอาศพแม่ไปโยนไว้ที่ตระกูลกู้จริง ๆ ร้อนใจจนขอบตาแดงก่ำ
“แม่ ผมกลัวว่าเธอจะกลับไปแล้ว ถึงตอนนั้นผมจะทำยังไง...”