ถ้าเป็นเวลาอื่น ถงฮว่าจะไม่เสียมารยาทไปสอดรู้เรื่องส่วนตัวของคนอื่น
แต่ช่วงเวลาพิเศษแบบนี้ เธอก็ไม่มีเวลามาสนใจแล้ว “แม่ หนูขอดูได้ไหมคะ?”
ถูหย่าลี่อ่านจบ สีหน้าเปลี่ยนไปมา ก่อนยื่นจดหมายให้ถงฮว่า
เฉินหงปิงเริ่มร้อนใจ ลุงหวังไม่ได้บอกหรือว่าหลังจากถูหย่าลี่อ่านจดหมายฉบับนี้แล้ว จะไม่ให้คนอื่นดู?
“สหายถู ให้คนอื่นอ่านจดหมายฉบับนี้คงไม่ค่อยเหมาะมั้งครับ?”
แม่จางเองก็สีหน้าไม่ดีนัก เอาจดหมายที่ลูกชายเขียนให้คนอื่นดู...
นี่ไม่เท่ากับเอาลูกชายของเธอไปเป็นตัวตลกหรอกหรือ?
แต่คนตรงหน้ากลับเป็นถงฮว่า ภรรยาของนายอำเภอกู้
เธอไม่กล้าทักท้วง ได้แต่ฝืนกลืนความไม่พอใจลงไปจนหน้าเขียว
ไป๋หลินเองก็อยากรู้เหมือนกันว่าจดหมายรักที่หนุ่มน้อยเขียนให้ถูหย่าลี่หน้าตาเป็นอย่างไร
“หย่าลี่ ฉันขอดูได้ไหม?”
ถูหย่าลี่ตอบว่า “ไม่ได้”
จดหมายทั้งฉบับของหวังไกุ้เหรินล้วนพร่ำพรรณนาถึงความรักลึกซึ้งของตัวเอง ย้ำถึงความรักมั่นคงที่เขามีต่อถูหย่าลี่
ถงฮว่าอ่านไปจนจบ แต่กลับรู้สึกขัดหูขัดตาอยู่บ้าง
เรื่องความรู้สึกขัดหูขัดตานี้เอาไว้ก่อน ตอนนี้ในที่สุดก็มีเบาะแสเรื่องที่อยู่ของหวังไกุ้เหรินแล้ว!
ตั้งแต่ถงฮว่าเริ่มอ่านจดหมาย เฉินหงปิงก็รู้สึกกระวนกระวายใจมาตลอด
“ป้าครับ เรากลับกันก่อนดีไหม? เรื่องนี้ป้ากลับไปถามจางฮุยให้แน่ใจก่อนดีกว่า” เฉินหงปิงเสนอ