ข่งมี่เสวี่ยกัดฟันแน่นจนกรามขึ้นสัน ดวงตาเบิกกว้าง “ฉันไม่ได้หมายความแบบนั้น”
เฉิงเสี่ยวอวี่ถามว่า “แล้วหมายความว่าแบบไหนล่ะ?”
ใบหน้าของข่งมี่เสวี่ยซีดเผือด ดวงตาแดงก่ำ “ถงฮว่าเข้ากับชาวบ้านได้ดีไม่ใช่เหรอ?
ให้เธอไปนับเป็นคนกลุ่มเดียวกับชาวบ้านก็ได้ จุดพักเยาวชนมีการศึกษาจะได้ไม่ต้องแบ่งโควตางานให้เธออีกคน แบบนี้ทุกคนก็ได้ประโยชน์”
เฉิงเสี่ยวอวี่ถามเธอว่า “เธอเป็นตัวแทนชาวบ้าน หรือเป็นตัวแทนจุดพักเยาวชนมีการศึกษา? หรือว่าเป็นตัวแทนตัวเองกันแน่?”
เป็นตัวแทนชาวบ้านน่ะหรือ ไม่มีทางอยู่แล้ว
ตัวแทนเยาวชนมีการศึกษาล่ะ?
ข่งมี่เสวี่ยมองเยาวชนมีการศึกษาคนอื่น ๆ เธอทำเพื่อพวกเขาแท้ ๆ จะได้ช่วยแย่งชิงโควตางานมาเพิ่มอีกหนึ่งตำแหน่ง
“เยาวชนมีการศึกษาที่จุดพักยังอยู่กันครบ ไม่ได้ตายหมดสักหน่อย จะให้เธอเป็นตัวแทนพวกเราได้ยังไง ไม่มีทาง!” สวี่ม่านพูดเสียงดัง
ใบหน้าของข่งมี่เสวี่ยซีดเผือด แววตาดุดัน “เยาวชนสวี่ อย่าเอาความรู้สึกส่วนตัวที่มีต่อฉันมาทำให้ผลประโยชน์ของทุกคนต้องเสียหายสิ”
สวี่ม่านประชดว่า “เธอเองก็ไม่ได้ส่วนแบ่งโควตางานสักหน่อย เลิกทำตัวเป็นหมาเห็นกงจักรเป็นดอกบัวแล้วมายุ่งเรื่องชาวบ้านได้แล้ว!”