อีกด้านหนึ่ง กู้ซือกินยาไปแล้วสองชุด
ฤทธิ์ยาดีจนกู้ซือรู้สึกประหลาดใจ
พอตกบ่าย เขาก็แทบไม่ไอแล้ว
ตอนกินข้าวก็ยังรับรู้รสชาติของอาหารได้
ไม่ใช่ไม่ว่าอาหารจานไหนก็มีแต่รสเค็มขม
เมื่อมีโทรศัพท์โทรเข้ามา กู้ซือก็ไม่ได้ปฏิเสธที่จะรับสาย
พ่อกู้เปิดปากก็ตำหนิเขาทันที “กู้ซือ ถ้ามีความเห็นอะไรก็มาลงที่ฉัน!
พี่สะใภ้ใหญ่ของแกก็แค่ทำเรื่องที่ผิดต่อแกเรื่องหนึ่งไม่ใช่เหรอ?
แกมีลูกไม่ได้ พวกเราก็พูดแล้วไม่ใช่เหรอว่าจะให้กู้จินเยว่ดูแลแกยามแก่เฒ่า?
ต่อไปให้จินเยว่รับเด็กมาเป็นลูกอีกคน แล้วสืบทอดสายของแก
แบบนี้แกก็ไม่ต้องสิ้นทายาท
ฉันในฐานะพี่ชายก็ทำให้แกไม่น้อยแล้วใช่ไหม?
แกยังจะไม่พอใจอะไรอีก?”
กู้ซือฟังด้วยสีหน้าเรียบเฉย “พูดจบหรือยัง?”
พ่อกู้รำคาญท่าทีที่เหมือนทุกอย่างอยู่ในการควบคุมของเขา “แกไม่ได้หวังให้ฉันหย่ากับพี่สะใภ้ใหญ่ของแกหรือไง?
ฉันบอกไว้เลย! ฉันไม่มีวันหย่ากับพี่สะใภ้ใหญ่ของแก!
ฉันยอมไม่มีน้องชายอย่างแกดีกว่า!”
กู้ซือเอ่ยเสียงเรียบ “ได้ ตั้งแต่วันนี้ไป ฉันก็ไม่มีพี่ชายอย่างคุณเหมือนกัน
ของของตระกูลกู้ ฉันไม่เอาสักอย่าง ถือเสียว่าฉันจ่ายค่าดูแลพ่อเฒ่ากู้