กู้จินเยว่ขมวดคิ้วขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว ส่วนหญิงสาวหลายคนที่มากับถงฮว่าต่างใช้ผ้าบาง ๆ คล้ายผ้าพันคอปิดบังใบหน้าของตัวเอง
ในดวงตาของถงฮว่ายังมีรอยยิ้มที่หลงเหลือจากตอนคุยกับคนอื่น แต่ท่าทีที่มีต่อข่งมี่เสวี่ยกลับไม่เหมือนกันเลย “เธอไม่ลองถามตัวเองดูล่ะ มาถามฉันทำไม? ฉันไม่ใช่แม่เธอสักหน่อย!”
ใบหน้าของข่งมี่เสวี่ยซีดเผือด ขอบตาแดงก่ำขึ้นมาทันที น้ำตาแห่งความน้อยใจจวนจะร่วงเผาะ
สีหน้าของกู้จินเยว่เคร่งขรึมลง “ถงฮว่า พูดจาให้มันน้อย ๆ หน่อยได้ไหม? เมื่อก่อนเธอไม่ใช่คนแบบนี้นะ!”
ถงฮว่ากล่าวว่า “ฉันเตือนพวกคุณแล้ว อย่าเรียกชื่อเล่นของฉันออกมาจากปากพวกคุณ ฉันได้ยินแล้วคลื่นไส้ พวกคุณทำให้ฉันรู้สึกขยะแขยง ฉันก็ไม่มีทางทำดีกับพวกคุณหรอก”
กู้จินเยว่ไม่คิดว่าจะเป็นเพราะเหตุผลนี้ เขากำลังจะพูดอะไรต่อ แต่ถงฮว่าก็ตัดบทอย่างไม่ไว้หน้า “ตอนนี้เป็นช่วงเก็บเกี่ยวข้าวสาลี ฉันไม่มีเวลามาทะเลาะกับคุณ ถ้าไม่มีธุระก็หุบปาก! มีธุระก็หุบปากเหมือนกัน!”
เฉิงเสี่ยวอวี่กับคนอื่น ๆ ที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ฟังแล้วอดขำไม่ได้ ต่างหัวเราะกันลั่น
สีหน้าของกู้จินเยว่ยิ่งดูแย่ลง ต่อหน้าคนตั้งมากมาย ถงฮว่าจะไว้หน้าเขาสักหน่อยไม่ได้เลยหรือไง?
ข่งมี่เสวี่ยเม้มริมฝีปาก สุดท้ายก็เปลี่ยนคำเรียก แล้วถามเสียงอ่อนว่า “ถงฮว่า ของที่เธอใช้ปิดหน้าคืออะไรเหรอ?”
ถงฮว่าชิงตอบคำถามที่อีกฝ่ายถามออกมาแล้ว รวมถึงคำถามที่ยังไม่ได้ถามด้วย “ผ้าคลุมศีรษะ มีผืนเดียว ไม่ให้!”
คำพูดที่ข่งมี่เสวี่ยยังไม่ทันเอ่ยก็ถูกอุดกลับลงคอไป ใบหน้าแดงสลับขาว
กู้จินเยว่รู้สึกเห็นใจอยู่บ้าง ข่งมี่เสวี่ยไม่เคยลงแปลงนา พอมาเจอกับช่วงเก็บเกี่ยวข้าวสาลี ตอนนี้ทุกคนมีผ้าคลุมหน้ากันหมด มีแต่เธอที่ไม่มี...