“ลุงจ้าว! ลุงจ้าว! รีบมาดูพ่อผมหน่อย!” ซ่งซู่อี้เซถลา ใบหน้าซีดเผือด
จ้าวเซวียนรีบเข้ามา “เป็นอะไรไป?”
ซ่งซู่อี้ฝืนกลั้นน้ำตา “พ่อผม… พ่อผมดูไม่ปกติ…”
ถงฮว่าเอียงศีรษะ มองสหายเฒ่าซ่ง แม้จะไม่ถึงกับหน้าแดงเปล่งปลั่ง แต่อย่างน้อยก็ดูมีกำลังวังชาปกติดี
ไม่ปกติตรงไหนกัน?
“ผมจะไปห้องน้ำ!” พ่อซ่งพูดขึ้นอย่างอดไม่ได้
จ้าวเซวียนรีบเข้าไปช่วยพยุงพ่อซ่ง
“ผมไปเองได้!” พ่อซ่งรู้สึกว่ากระดูกจะแข็งเป็นสนิมอยู่แล้ว อยากขยับเขยื้อนเสียหน่อย
จ้าวเซวียนใจหล่นวูบ พลันเข้าใจแล้วว่าซู่อี้หมายถึงอะไร
สภาพกระปรี้กระเปร่าของตาเฒ่าซ่ง… หรือจะเป็นอาการเฮือกสุดท้ายก่อนสิ้นใจ?
แววเศร้าสลดปรากฏในดวงตาจ้าวเซวียน
ตาเฒ่าซ่งคงไม่ไหวแล้ว…
ซูเฉวียนมีสีหน้าเศร้าสร้อย อีกไม่นานก็ต้องเสียคนแก่อีกคนแล้ว
ถึงก่อนหน้านี้หัวหน้าทีมเฉิงจะยังไม่ทันนึกถึงเรื่องนั้น แต่พอเห็นท่าทีของพวกเขา ก็เข้าใจขึ้นมา
“...หรือจะส่งไปสถานีอนามัยตอนนี้เลย?”
พ่อซ่งลงจากเตียงเตาแล้ว “ไม่ไป”
ตอนนี้นอกจากจะรู้สึกแน่นท้อง อึดอัดเหนียวตัว ก็ไม่มีอาการอย่างอื่น
จ้าวเซวียนพยุงเขาไปห้องส้วม
หัวหน้าทีมเฉิงหนักใจ “ถ้าต้องการอะไร ก็มาหาผมได้”