หัวหน้าทีมเฉิงจึงปล่อยให้รถวัวออกเดินทางไปก่อน
ถงชุนจิ่งได้ยินถงฮว่าช่วยพูดแทนเขา ซาบซึ้งจนปลายจมูกแสบวาบ
ถ้าไม่ใช่เพราะเขา ถ้าไม่ใช่เพราะไม่อยากให้เขาเสียเวลาเดินทาง ถงฮว่าจะพูดแบบนั้นไปทำไม?
ถงชุนจิ่งซาบซึ้งใจมาก พอรถวัวเริ่มเคลื่อน เขาก็ตะโกนเสียงดังว่า “ฮว่าฮว่า! ดูแลตัวเองดี ๆ นะ!”
ถงฮว่าไม่รู้ว่าเขาทำแบบนี้ไปเพื่ออะไร จึงเมินเฉยเหมือนทุกครั้งที่ผ่านมา
แต่ถงชุนจิ่งไม่ใส่ใจสักนิด ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้ม โบกมือให้เธอไม่หยุด “ฮว่าฮว่า! ฉันไปแล้วนะ!”
เมื่อถึงที่หมาย ซ่งซู่อี้ก็รีบเข้าไปในบ้านก่อน หัวหน้าทีมเฉิงกับถงฮว่าตามเข้าไปติด ๆ กัน
“คุณลุงจ้าว พ่อผมเป็นยังไงบ้างครับ?” ซ่งซู่อี้ถามอย่างร้อนใจ
จ้าวเซวียนกำลังช่วยลดไข้ให้พ่อซ่งด้วยวิธีเช็ดตัวอยู่บนเตียงเตา แต่ไข้สูงถึงขนาดนี้แล้ว วิธีดังกล่าวแทบไม่ได้ผล
“หัวหน้าทีมเฉิง!” ทุกคนลุกขึ้นยืน
พวกเขาไม่รู้จักถงฮว่า จึงอดสงสัยไม่ได้ว่าหัวหน้าทีมเฉิงพาผู้หญิงคนนี้มาด้วยทำไม
ถงฮว่ารีบหยิบยาลดไข้ขึ้นมา ถามจนรู้ว่าแก้วน้ำเป็นของใครแล้ว ก็เทน้ำจากกระติกน้ำร้อนที่เธอพกมาด้วย
ซ่งซู่อี้รีบป้อนยาให้พ่อ
พ่อซ่งไม่มีใจอยากมีชีวิตอยู่ตั้งแต่แรก ตอนแรกยังไม่ยอมกินยา เม้มปากแน่น