“เอาไปเถอะ!” ถงฮว่าพูด
ซ่งซู่อี้ตื่นเต้นจนยื่นเงินห้าหยวนทั้งหมดในมือให้เธอ
เงินห้าหยวนซื้ออาหารในร้านธรรมดาให้คนห้าคนกินได้หนึ่งมื้อ
แต่ครั้งนี้ไม่เหมือนกัน!
ในเวลานี้ ต่อให้เกี๊ยวจานละสิบหยวน!
ซ่งซู่อี้ก็ยินดีซื้อมาให้พ่อกินเพื่อแสดงความกตัญญู!
ถงฮว่าหยิบเงินห้าสิบสตางค์ออกมาจากในนั้น “แค่นี้ก็พอแล้ว”
ซ่งซู่อี้ร้อนใจ “เยาวชนมีการศึกษาถง ทำแบบนี้ได้ยังไงครับ?
อีกอย่าง ยาที่ให้มาก่อนหน้านี้ ผมก็ยังไม่ได้จ่ายเงินให้คุณเลย!”
ถงฮว่าไม่อยากให้เขาคิดมาก จึงได้แต่หาเหตุผลมาอ้าง “ฉันมีเรื่องหนึ่งที่ต้องขอให้พวกคุณช่วย เพราะงั้นเรื่องเงินไม่สำคัญหรอก”
ซ่งซู่อี้ไม่รู้เหมือนกันว่าพวกเขาจะช่วยอะไรเธอได้ แต่พออีกฝ่ายพูดแบบนั้น เขาก็รู้สึกสบายใจขึ้นบ้าง
หลังกลับไป ซ่งซู่อี้ก็เอาเกี๊ยวทั้ง 30 ลูกลงต้ม
พ่อซ่งได้กลิ่นหอมของแป้งสาลี จมูกขยับหลายครั้ง
ซ่งซู่อี้ยกเกี๊ยวจานใหญ่เข้ามาให้
“พ่อครับ! กินเกี๊ยวครับ!”
สีหน้าพ่อซ่งเปลี่ยนไป “เอาเกี๊ยวมาจากไหน?”
จ้าวเซวียนตอบว่า “คุณป่วยมานานแล้ว ให้กินของดี ๆ สักมื้อจะได้บำรุงร่างกาย”
“ไส้เกี๊ยวเป็นเนื้อล้วน ๆ เลยครับ!” ซ่งซู่อี้พูด
ร่างกายพ่อซ่งตอบสนองโดยไม่อาจควบคุม เขากลืนน้ำลายลงคอ
แต่ก็ยังพูดว่า “สิ้นเปลืองเกินไป ฟุ่มเฟือยเกินไปแล้ว คิดว่าผ่านวันนี้ไปแล้วจะไม่มีวันพรุ่งนี้หรือไง?