หลังจากแม่กู้กลับไป ก็เอาเรื่องไปพูดให้พ่อกู้ฟังไม่น้อย
“เรื่องเล็กแค่นี้ กู้ซือเป็นอาแท้ ๆ ยังไม่ยอมช่วย!
แล้วต่อไปยังคิดจะให้ลูกชายฉันดูแลเขาจนแก่เฒ่าอีกเหรอ?
ยังคิดจะให้ฉันยกหลานชายให้เขาอีกเหรอ?
เขามีสิทธิ์อะไร!
คุณไปบอกพ่อคุณให้รู้ไว้!
จินเยว่เป็นลูกชายฉัน ตราบใดที่แม่แท้ ๆ อย่างฉันไม่เห็นด้วย
ต่อไปกู้ซือก็อย่าหวังว่าจะเอาเปรียบลูกชายฉันได้แม้แต่นิดเดียว!”
พ่อกู้ฟังแล้วก็พลอยได้รับอิทธิพลไปด้วย รู้สึกว่ากู้ซือทำไม่ดีกับลูกชายของเขา
ในเมื่ออนาคตลูกชายของเขาต้องดูแลกู้ซือจนแก่เฒ่า
กู้ซือก็ควรดูแลลูกชายของเขาเหมือนลูกแท้ ๆ เช่นกัน
จะมีแต่ใช้สิทธิ์ ไม่ทำหน้าที่ได้ยังไง?
“คุณไปพูดกับพ่อคุณให้ชัด ถ้ากู้ซือยังเป็นแบบนี้ เรื่องที่เคยตกลงกันไว้ ฉันก็ไม่เอาด้วยแล้ว”
“ที่ฉันยอมก้มหัวให้กู้ซือ ก็เพราะฉันทำผิดต่อเขา ฉันยอมรับ”
“แต่ฉันไม่ยอมให้ลูกชายฉันต้องก้มหัวให้เขา!”
พ่อกู้พูดอย่างหงุดหงิดว่า “คุณโวยวายอะไร? ตอนนี้เรื่องสำคัญที่สุดไม่ใช่การจัดการเรื่องให้ลูกหรือไง?”
แม่กู้เดือดดาล “จัดการเรื่องให้ลูกก็สำคัญอยู่แล้ว ไม่ใช่เพราะน้องชายคุณไม่ยอมช่วยหรอกเหรอ?”