บทที่ 208 ต้องเจอเรื่องเลวร้ายสักหน่อย ถึงจะมองคนเลว ๆ รอบตัวออก
คุณปู่กู้ยังคงสงสัยอยู่บ้าง “คุณไม่ได้จงใจหลอกผมหรอกนะ?”
กู้ซือย้อนถาม “ผมเคยหลอกคุณเรื่องนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่?”
คุณปู่กู้เงียบไปนาน เขาอยากถามอยู่เหมือนกันว่าอีกฝ่ายจะพาสาวชนบทกลับมาเป็นภรรยาหรือเปล่า
แต่ขอแค่กู้ซือยอมแต่งงานมีลูก ต่อให้เป็นสาวชนบทก็ช่างเถอะ
“แล้วเรื่องหลานชายคุณล่ะ?” คุณปู่กู้ยังไม่ลืมที่จะช่วยหลานพูด
กู้ซือบอกว่า “ก่อนหน้านี้เขาทำผิด ผมเป็นคนจัดการเอง
ตอนนั้นไม่ใช่แค่ผู้นำทุกคนในคอมมูนที่อยู่ในเหตุการณ์
ชาวบ้านทั้งกองผลิตกับเยาวชนมีการศึกษาก็อยู่กันครบ
เว้นแต่เขาจะมีผลงานโดดเด่น หรือสร้างความดีความชอบ
ไม่อย่างนั้นก็ไม่มีทางได้โควตางานตำแหน่งนี้”
คุณปู่กู้เองก็ลำบากใจ แต่ยังพูดว่า “คุณให้โอกาสเขาสร้างความดีความชอบสักครั้งก็ได้ไม่ใช่หรือ?”
กู้ซือหัวเราะเยาะ “ไม่ได้ ผมไม่ยินดี”
คุณปู่กู้เริ่มไม่พอใจ “กู้ซือ ที่คุณไม่ยอมช่วยเขา เพราะยังแค้นเรื่องที่แม่เขาทำไว้เมื่อก่อนใช่ไหม?”
แววตากู้ซือเต็มไปด้วยความเย้ยหยัน หลายปีมานี้เขาได้ยินคำพูดแบบนี้มานับครั้งไม่ถ้วน