“แม่จำผิดหรือเปล่า? หลังจากลูกลงชนบทไป ความสัมพันธ์ระหว่างลูกกับพวกเขาไม่ได้แย่หรอกเหรอ?” คำพูดของหวังฟางลอดไรฟันออกมาทีละคำ
แววตาถงฮว่าเรียบเฉย น้ำเสียงเจือเยาะหยัน “นอกจากข่งมี่เสวี่ยแล้ว ยังจะมีผู้หญิงคนไหนอีกที่น้องสี่ซักชุดชั้นในให้?”
ในปากหวังฟางมีรสคล้ายสนิมเหล็ก “เสี่ยวซู่เป็นน้องชายลูก เรื่องนี้ลูกต้องจัดการหน่อย”
แววตาถงฮว่าเผยความเย้ยหยัน “ตอนอยู่บ้าน เขาก็ไม่เคยฟังฉัน ฟังแต่ข่งมี่เสวี่ย
พอลงชนบทไป เขายิ่งไม่ฟังฉันเข้าไปใหญ่”
หวังฟางกัดฟันกรอด โกรธจนแทบคลั่งอีกครั้ง
ตอนอยู่บ้าน น้องสี่ฟังข่งมี่เสวี่ยมากกว่าจริง ๆ
ตอนนั้นหวังฟางยังดีใจที่พี่น้องสองคนสนิทกัน
มาถึงตอนนี้หวังฟางอยากกระอักเลือดออกมาให้รู้แล้วรู้รอด เพื่อระบายความโกรธ!
“ลูกเป็นพี่สาวเขา ทำไมถึงไม่ได้เรื่องขนาดนี้?
ทำไมเขาถึงฟังข่งมี่เสวี่ย แต่ไม่ฟังลูก?
ลูกควรกลับไปทบทวนตัวเองดี ๆ ไหมว่าจะทำหน้าที่พี่สาวให้ดีกว่านี้ยังไง?”
ถงฮว่าลากเสียง “ฉันก็ไม่ใช่พี่สาวที่ดีจริง ๆ นั่นแหละ”
เธอเอ่ยเยาะอย่างมีนัย “ข่งมี่เสวี่ยเป็นพี่สาวที่ดี ให้เธอดูแลน้องสี่ก็ดีแล้ว”
หวังฟางหลุดปากอย่างอดไม่อยู่ “ดีบ้าดีบออะไร!”
“ลูกต่างหากที่เป็นพี่สาวของเสี่ยวซู่ จะให้คนอื่นมาดูแลเขาทำไม?”
ถงฮว่าเลิกคิ้ว “ฉันคุมเขาไม่อยู่สักหน่อย”