ค่าโทรศัพท์แพง หวังฟางจึงอยากพูดให้จบเร็ว ๆ
“บ้านไหนจะยอมให้ลูกสาวเรียนหนังสือจนถึงมัธยมปลายกัน?”
“ข่งมี่เสวี่ยไง”
“ถ้าไม่ใช่เพราะพ่อเธอ เธอจะได้เข้าทำงานในโรงงานทอผ้าขนาดใหญ่แบบนั้นได้ยังไง?”
“งานที่โรงงานทอผ้า ฉันสอบเข้าไปเอง”
หวังฟางทั้งอับอายทั้งโมโห จึงพูดออกมาตรง ๆ “หลายปีที่เธอทำงาน เงินเดือนฉันเก็บไว้ให้หมดแล้ว
วันแต่งงานของเธอ ฉันก็ยกให้ทั้งหมดไม่ใช่หรือไง!
บ้านไหนจะให้สินเดิมลูกสาวมากมายขนาดนั้น?”
ถงฮว่าพูดอย่างเย็นชา “นั่นมันเงินค่าขายตัวของฉัน”
หวังฟางโมโหจนด่ากราด “ฉันเลี้ยงเธอมาตั้งแต่ยังช่วยตัวเองไม่ได้ไม่ใช่หรือไง?”
ถงฮว่าพูดอย่างเฉยชา “ตั้งแต่อายุ 5 ขวบ ฉันก็ช่วยดูแลถงชุนซู่แล้ว
พอ 6 ขวบก็เริ่มทำงานบ้าน เพราะทำกับข้าวไม่อร่อย กว่าจะเริ่มทำกับข้าวได้ก็อายุ 8 ขวบ
ไม่ว่าจะตอนเรียนหนังสือหรือหลังเริ่มทำงาน งานบ้านกับทำกับข้าวในบ้านก็เป็นฉันทำทั้งนั้น”
“บางครั้งฉันก็คิดนะ มีพ่อแม่ไปทำไม? มีพี่น้องไปทำไม?
จะได้ทำกับข้าวเพิ่มขึ้นอีกหน่อยหรือไง?
จะได้มีคนจู้จี้เพิ่มขึ้นอีกคนหรือไง?